tekst van Brandon bays 1

Welkom bij The Journey – thuiskomen bij jezelf

Ik ben zó blij dat we, na 26 jaar The Journey Intensive live en in persoon te hebben gegeven, dit nu ook live kunnen aanbieden terwijl jij gewoon thuis bent. Zeker in een tijd waarin velen van ons niet kunnen reizen, was het mijn diepste wens dat dit net zo'n diepe onderdompeling zou zijn als een live seminar met mij.

Je volgt dit traject samen met andere mensen. Je deelt processen, doet samen meditaties en er is een co-host aanwezig die je ondersteunt, vragen beantwoordt en feedback geeft. Het wordt een dynamische, gedragen ervaring waarin we samen dit diep bevrijdende werk ingaan.

Mijn wens was ook dat jullie allemaal het boek The Journey hebben — het oorspronkelijke boek dat ik jaren geleden schreef — zodat je begrijpt wat er in proceswerk gebeurt. Daarnaast heb je ook de nieuwste versies van het proceswerk ontvangen, om te downloaden en te printen, zodat je samen met anderen kunt oefenen en werkt met het meest actuele, diepgaande materiaal.

Adem, openheid en bereidheid

Laten we samen beginnen met een diepe ademhaling.
Adem openheid in, je ruimte in.
Adem bereidheid in — bereidheid om te ontmoeten wat jouw ziel hier wil ontmoeten.

En adem dan vertrouwen in.
Vertrouwen in jezelf.
Vertrouwen in het leven.
Vertrouwen in genade.

Weet dat het jouw eigen ziel is die je hierheen heeft geleid — om thuis te komen in wie je werkelijk bent, in liefde, in vrede, in jezelf. Je bent hier omdat je er klaar voor bent.

Laat jezelf zakken in overgave.

Hardop spreken – beter eruit dan erin

Tijdens dit traject nodig ik je regelmatig uit om hardop te spreken, in je eigen ruimte. Zorg dus dat je ergens bent waar je privacy hebt.

In dit werk geldt: beter eruit dan erin.
Wanneer je iets hardop uitspreekt, verlaat het je lichaam.
Wanneer je het niet uitspreekt, blijft het vastzitten.

Je zult werken met open ogen, gesloten ogen, typen in de chat, één-op-één processen met andere deelnemers en begeleide meditaties. Je wordt hierin gedragen en ondersteund.

Hoe The Journey ontstond

Dit werk ontstond 26 jaar geleden vanuit mijn eigen levenservaring: het helen van een tumor ter grootte van een basketbal. En dat terwijl ik mijn hele volwassen leven al werkte binnen integratieve geneeskunde, welzijn en persoonlijke groei.

Ik deed alles "juist". En toch werd ik ziek.
Dat was mijn uitnodiging om dieper te gaan — dieper dan alles wat ik tot dan toe kende.

Wat ik steeds weer hoor van mensen is dit:
ze hebben álles gedaan, alle cursussen gevolgd — en pas bij The Journey voelen ze zich echt thuiskomen. Blokkades vallen weg. Innerlijke vrede wordt voelbaar.

Emoties, cellen en ziekte

The Journey is mede gebaseerd op inzichten uit cellulaire heling.
We weten vandaag dat een groot deel van ziekte een emotionele component heeft.

Wanneer een sterke emotie niet gevoeld wordt, ontstaat er een meetbare biochemische reactie die cellen kan blokkeren. Wordt die emotie wél vrij gevoeld, blijven cellen open.

The Journey begeleidt je om in je lichaam af te dalen, naar vastgezette cellen, opgeslagen emoties en oude celherinneringen — en deze zacht maar diep los te laten.

Een essentieel onderdeel daarvan is vergeving.
Wanneer vergeving plaatsvindt, valt het oude verhaal weg. Nieuwe cellen ontstaan zonder de oude lading.

Van persoonlijk proces naar wereldwijd werk

Wat begon als mijn persoonlijke helingsweg, groeide uit tot werk dat vandaag in 39 landen wordt aangeboden en in 24 talen is vertaald. Het wordt gebruikt door artsen, psychologen, scholen en ziekenhuizen.

In Israël werk ik samen met ziekenhuizen waar patiënten na operaties Journey-werk doen om de emotionele wortels van ziekte te helen, wat het herstel aanzienlijk versnelt.

Ik noem dit het Roger Bannister-effect:
wat ooit onmogelijk leek, wordt normaal zodra iemand de deur opent.

Emotionele erfenis en generaties

Naast genetische aanleg dragen we ook emotionele thema's over — tot vier à zes generaties terug. Wat onze voorouders emotioneel niet konden verwerken, leeft soms onbewust in ons lichaam verder.

Soms ontdek je in Journey-werk iets dat niet "van jou" is — maar dat jij draagt voor de lijn waaruit je komt.

Daarom is het belangrijk om wat je tegenkomt altijd in een ruimer perspectief te zien.

Wie je werkelijk bent – de kern van The Journey

In essentie komen we allemaal ter wereld als een stralend, vrij, liefdevol wezen. Eén met alles. Dat is onze ware aard.

Maar door pijn, trauma en onbewuste ervaringen raken we afgesloten. We ontwikkelen overtuigingen, emoties en maskers om te overleven.

Later in het leven — vaak via een crisis of wake-up call — breekt dat masker. En als je geluk hebt, open je opnieuw naar die oorspronkelijke kern.

The Journey helpt je laag voor laag loslaten wat je niet bént, zodat je essentie weer kan leven door jou heen.

Tot slot

Iedereen kan deze reis maken.
Iedereen kan afdalen door emoties, oude overtuigingen en opgeslagen pijn.
Iedereen kan thuiskomen.

Je hoeft niets te fixen.
Alleen bereid zijn om te voelen, te openen en te luisteren.

Welkom bij The Journey.
Welkom thuis.

tekst van Brandon bays 2

Overdracht en welkom terug

Ik geef jullie nu door aan Brandon. Je mag je ogen nog openhouden tot zij je meeneemt in het gedeelte met gesloten ogen. Geniet ervan.

Welkom terug na de pauze. Ik ga ervan uit dat er tijdens de pauze al wat overtuigingen in jou begonnen te borrelen — overtuigingen die in jou opgeslagen liggen en waarvan je je misschien al bewust bent. Maar eigenlijk is het nog belangrijker dat we leren om bevriend te raken met ons lichaam, en ons lichaam laten onthullen wat er werkelijk in ons opgeslagen ligt.

Daarom gaan we nu een zachte welkom-oefening doen. Dit is een proces met gesloten ogen, waarin je in je lichaam gaat, naar specifieke plekken, en daar alles welkom heet: emoties, woorden, overtuigingen, beelden — wat zich maar wil tonen.

Ik wil je stap voor stap leren hoe je met je lichaam kunt werken.
Je lichaam is de barometer van je ziel.
In je lichaam liggen celherinneringen opgeslagen.
In je lichaam liggen overtuigingen opgeslagen.

We openen hier zachtjes de deur om te leren aanwezig te zijn bij onszelf, en te openen voor wat zich vanbinnen afspeelt.

Het zachte welkom als heilig experiment

Het heet een zacht welkom omdat het ook werkelijk zacht is. Ik nodig je uit om alles wat we doen in deze Journey Intensive te benaderen als een goddelijk experiment. Je probeert het gewoon. Je kijkt wat er gebeurt.

Je mag fouten maken.
Je mag het zijn eigen leven laten leiden.
Laat gebeuren wat er gebeurt.

Ik ga nu overschakelen naar een audiovorm, want je ogen zullen gesloten zijn. Ik spreek je dus toe terwijl je ogen dicht zijn.

Namasté.

Lichaamsontspanning en openen

Zoek een comfortabele houding.
En wanneer je er klaar voor bent, sluit je ogen.

Laat je hart zo wijd worden als de wereld.
Wijd genoeg om alle gevoelens en emoties te verwelkomen die in jou leven — zelfs de emoties van je voorouders. Zo groot is dit open veld van aanvaarding.

Geef je lichaam en je hele wezen toestemming om nu te ontspannen.

Verzacht je voorhoofd.
Ontspan de ooghoeken.
Laat je kaken los.
Verzacht de mondhoeken.
Ontspan je keel.
Laat je nekspieren los worden, als zachte, losse slierten — alsof je zegt: ik ben bereid om te openen.

Ontspan je schouders.
Open je borstkas.
Open de deur naar je hart, alsof je tegen het leven zegt: ik ben open voor het leven — voor wat binnenkomt en wat weer naar buiten wil.

Ontspan je zonneplexus en je buik.
Laat hem gewoon loshangen — niemand kijkt, iedereen heeft de ogen gesloten.

Ontspan je heupen en je bekkengebied. Daar liggen veel geheimen opgeslagen.
Ontspan je dijen, knieën, onderbenen en voeten.

Als je merkt dat je je schrap zet tegen het leven, dat je je verdedigt, gepantserd bent of afgesloten: stel je dan voor dat die muur afbrokkelt tot gruis en stof, en uit de ruimte wordt weggeveegd.

Als je lichaam zelf het pantser is: open dan de voordeur, de achterdeur en de zijkanten van dat pantser. Laat alle maskers vallen. Laat het hele pseudo-pantser op de grond vallen en weggeveegd worden.

Wat overblijft, ben jij — open, onbedekt, aanwezig.

En je beseft: dit zelf is ruim, grenzeloos en vrij.
Vrij voor je.
Vrij achter je.
Vrij aan alle kanten.
Grenzeloos beneden.
Hemelwijd boven je.

Je rust hier als een open hemel van aanvaarding.

Overtuigingen en emoties verwelkomen

Richt nu je aandacht naar binnen.
Je lichaam is als een vat vol emoties.

Sommige gevoelens zijn luid en eisen aandacht.
Andere zijn stil, verlegen, verborgen.
En sommige overtuigingen — gekoppeld aan die emoties — hebben we onder deksels gestopt of achter gesloten deuren.

Verwelkom nu niet alleen je emoties, maar ook alle overtuigingen die ermee verweven zijn. Laat je lichaam weten dat je dit keer echt open blijft. Dat je alles welkom heet: gevoelens, overtuigingen, onuitgesproken woorden.

Zeg innerlijk tegen je lichaam:
Ik luister. Ik ben aanwezig. Ik laat je tonen wat je wilt tonen.

Eerste lichaamsplek – overtuigingen laten spreken

Zoek nu een plek in je lichaam waar spanning zit, druk, vasthouden, verbergen of verkramping. Vind die plek.

Adem diep in — adem aanvaarding in — en laat die plek doordrenkt worden met aanvaarding. Laat haar verzachten, openen.

Vraag nu:
Als hier een gevoel zou opkomen, wat zou dat zijn?
Of: Als hier woorden of een overtuiging zouden opkomen, wat zouden die zijn?

Geef deze plek een stem.
Wat wil ze zeggen?
Wat zijn de overtuigingen die hier leven?

Spreek ze hardop uit in je ruimte — ook al zijn ze zacht, als een fluistering.

En terwijl je luistert naar je eigen woorden:
hoe voelt dat emotioneel?

Misschien verschijnt er een beeld. Stap erin. Wat voel je daar? Welke overtuigingen horen daarbij?

Misschien zit er een deksel. Pak het vast en trek het open. Wat zat er verstopt? Wat zegt het? Hoe voelt dat?

Ook als je niet zeker bent: als hier overtuigingen zouden zitten, wat zouden ze kunnen zijn?
Spreek ze hardop uit.

Adem opnieuw aanvaarding in.
Kom terug naar neutraal.

Tweede lichaamsplek – verdiepen

Zoek nu een tweede plek in je lichaam waar spanning, vasthouden of verbergen zit.

Adem aanvaarding in.
Laat ook deze plek verzachten en openen.

Vraag opnieuw:
Als deze plek kon spreken, wat zou ze zeggen?
Welke overtuiging leeft hier?

Spreek de woorden hardop.
Merk op hoe ze je laten voelen.

Misschien verschijnt er een beeld of herinnering. Stap erin. Wat voel je? Welke overtuigingen zijn hiermee verbonden?

Is er een deksel? Til het op.
Is er een deur? Open haar.
Wat zit hier verborgen?

Verwelkom alles wat er is — en ook wat er niet is.

Adem aanvaarding in.
Kom terug naar neutraal.

Derde lichaamsplek – nog dieper

Zoek nu een derde plek in je lichaam waar spanning of verkramping zit.

Adem diep in en laat ook deze plek verzachten.

Laat gevoelens, woorden, beelden vanzelf opkomen.
Geef deze plek een stem. Wat wil ze zeggen?

Spreek het hardop uit.
Hoe voelt het als je je eigen woorden hoort?

Zijn er overtuigingen verbonden aan dit beeld of gevoel?
Spreek ze uit — ook als je twijfelt.

Is er een deksel? Haal het weg.
Is er een deur? Open haar.

Verwelkom alles wat zich toont.

Adem aanvaarding in.
Kom terug naar neutraal.

Intentie voor de rest van de dag

Leg nu een intentie in je lichaam:
dat je vandaag, tijdens alle processen en lessen, open blijft.
Dat je luistert.
Dat je voelt.
Dat je spreekt wat zich aandient.

Adem diep in.
Laat los.

Bewustzijn blijft — open en vrij.
Voor je, achter je, rondom je, boven je en onder je.

Ogen open of gesloten: het is hetzelfde.

Adem diep in. Zucht uit.
Nogmaals.
En wanneer je er klaar voor bent, open je ogen.

De overtuiging benoemen

Richt je aandacht opnieuw op je scherm.

Open nu de chat. Onderaan je scherm zie je drie puntjes — klik daarop en open de chat.

Schrijf in de chat de meest beperkende overtuiging die je tijdens deze oefening hebt ontdekt.
Die ene overtuiging die het sterkst voelde.
Die je leven het meest beïnvloedt.

Dank je wel voor het delen.

De kern overtuiging ontmantelen

Blijf nu verbonden met die overtuiging en sluit opnieuw je ogen.

Spreek die overtuiging hardop uit.
Laat haar er volledig zijn.

Merk op welke emotie erbij hoort — ook dat is welkom.

Vraag nu:
Als er onder deze overtuiging nog een diepere overtuiging zit, wat is die dan?

Misschien weet je het.
Misschien zie je woorden.
Misschien een beeld.

Spreek die diepere overtuiging hardop uit.

En ga nog dieper:
Is er een fundamentele kern-overtuiging onder alles?
Een overtuiging over jou, over het leven, waarop alles gebouwd is?

Spreek haar fluisterend uit.
Luister.
Voel wat het doet in je lichaam.

De fundering wegnemen

Stel je nu voor dat deze diepste overtuiging als een tapijt onder alle andere overtuigingen ligt.

Pak het vast.
En trek het in één beweging weg.

Laat het hele bouwwerk van overtuigingen instorten.

Wat blijft er over?
Waar val je in?

Misschien voelt het als vrije val.
Laat jezelf erin zakken.

Open je nog dieper voor wat hier is.

Als je dit een naam zou geven — welk woord past hierbij?
Fluister het hardop.

Integratie en delen

Adem diep in.
En nog eens.

Open zacht je ogen.

Schrijf in de chat één tot drie woorden over wat je ervaarde nadat de overtuigingen instortten.

Alles is goed.
Stilte, vrede, emotie, niet-weten — het klopt allemaal.

Wanneer we door overtuigingen heen openen, komen we uiteindelijk vanzelf bij dat wat Brandon Source noemt — of jouw ware zelf.

Goed gedaan.

Neem de komende vijf minuten rust.
Laat alles bezinken.
Daarna gaan we verder — nog dieper, het emotionele veld in.

tekst van Brandon bays 3

Overgang naar stap twee

Dat is wat er gebeurt wanneer we ons zo openen. Dat is de tweede stap van wat we hier aan het doen zijn.
Ik hoop dat jullie er allemaal weer bij zijn. En ik hoop ook dat je mijn uitnodiging nog altijd kunt volgen: hou je camera zoveel mogelijk aan, zodat je — ook al doe je dit met je ogen dicht — toch verbonden blijft met de groep. Zonder dat het onveilig of ongemakkelijk voelt.

Zoals ik al zei: dit is óók training. Je leert hoe je deze Journey-processen straks met elkaar doet, mét het scherm aan. Dus: als je er klaar voor bent… neem een diepe ademhaling in… en adem uit.

En geef nu even ruimte aan Brandon die het van mij overneemt. Ze zegt zo meteen een paar woorden en daarna neemt ze je mee in een zachte oefening met gesloten ogen: emoties verwelkomen in het lichaam. Ga er maar lekker in mee. Straks kom ik terug voor het tweede deel van de oefening. Tot zo.

Een zachte oefening: emoties echt leren voelen

Ik wil je meenemen in een volgende, heel zachte manier van verwelkomen. Niet alleen het uitspreken van overtuigingen, maar echt: je volledig openen in de emoties zelf.

Wat er met emoties vaak gebeurt… is eigenlijk overal hetzelfde, in elk land waar ik kom. Niemand heeft ons ooit een handleiding gegeven over hóe je een emotie nu echt voelt. En wat we wél geleerd hebben? Emotie voelen… en het wegduwen.

Emotie voelen: roken.
Emotie voelen: drinken.
Emotie voelen: even Facebook.
Netflix.
Iemand bellen.
Naar de film.
Alles… behalve het gevoel écht voelen.

Dus ik wil dit opnieuw met jullie doen als een zachte opname, een vriendelijk experiment. Dit keer gaan we niet alleen overtuigingen verwelkomen en de gevoelens die erbij horen — we gaan de emoties zelf volledig verwelkomen. We geven onszelf de kans om ze gewoon te laten bestaan. Om ze volledig te voelen en te ervaren.

Zie dit als een goddelijk experiment. Probeer het gewoon. Je hebt niets te verliezen en alles te winnen door het ruimte te geven, alsof het vanzelf mag gebeuren. Door opnieuw te openen in je lichaam… en je lichaam jou te laten tonen welke emoties daar leven.

Maak het jezelf comfortabel. En maak je klaar om je ogen te sluiten. Namasté.

Voorbereiding: je hart wijd maken

Zoek een houding die prettig is voor jou. En als je klaar bent, sluit je je ogen.

En laat je hart opnieuw zo wijd worden als de wereld. Wijd genoeg om alle gevoelens die in jou leven te verwelkomen. Zelfs de emoties van je voorouders. Zó groot is dit open veld van liefde.

Breng nu je aandacht naar binnen, in je lichaam. Je weet dit al: het lichaam is als een soort container, gevuld met allerlei emoties.

En onze emoties… onze gevoelens… die zijn een beetje zoals kinderen. Sommige zijn luid, aandachtvragend, altijd klaar om zich te tonen. Andere gevoelens zijn verlegen, bang voor jou. En sommige emoties… hebben we zó vaak afgewezen, dat ze zelfs niet meer opkomen. Ze verstoppen zich achter gesloten deuren, onder deksels, onder lagen.

Misschien wil je zelfs zachtjes "sorry" zeggen tegen je lichaam. Sorry dat je vroeger niet bereid was om echt te luisteren. Om aanwezig te blijven. Om open te blijven bij je emoties.

En zet nu, vanuit je hart, een welkom uit naar alles wat in jou leeft.

Eerste lichaamsplek: spanning vinden en laten spreken

Ik nodig je uit om een plek in je lichaam te vinden waar een beetje spanning zit. Stress. Vasthouden. Verbergen. Een samentrekking. Zoek die plek nu.

Adem diep in… een adem van aanvaarding. En laat die aanvaarding die plek helemaal vullen. Alsof je die zone zacht maakt. Alsof je ze laat smelten. Alsof je ze "marineert" in zachtheid, en langzaam opent.

En als er vanuit die plek spontaan een gevoel wil opkomen… wat zou dat kunnen zijn? Het kan heel stil zijn, als een fluistering. Dus blijf wijd open.

En als dat gebied woorden had… wat zou het zeggen? Geef het een stem. Spreek de woorden hardop uit, daar in je kamer. Wat zou het zeggen?

En terwijl je luistert naar wat je net gezegd hebt… hoe voel je je emotioneel? Vaak komen woorden eruit, en dan voelen we ineens: "wow… oké… nu snap ik wat ik voel."

Verwelkom wat er is… en verwelkom ook wat er niet is.

En als er spontaan een beeld opkomt, stap er even in. Hoe voel jij je in dat beeld? Spreek het hardop uit.

Of als je een "deksel" voelt, ergens… neem het vast. Til het eraf. Wat zit daar verstopt? Hoe voel je je?

Het kan heel subtiel zijn. Blijf open. Welkom wat er is. Welkom wat er niet is. En blijf vooral open voor de stille emoties.

Adem nog eens diep in… aanvaarding. Laat het die plek vullen. En kom dan terug naar neutraal.

Tweede lichaamsplek: opnieuw openen

Zoek nu een tweede plek in je lichaam waar spanning zit. Stress. Vasthouden. Verbergen. Een samentrekking. Vind die plek.

Adem diep in… en laat aanvaarding daar binnenstromen. Laat het zacht worden. Laat het verfijnen. Delicaat openen.

En als er een emotie spontaan wil opkomen vanuit die plek… wat zou dat kunnen zijn? Geef het een stem. Spreek het uit, hardop.

Als dat gebied woorden had… wat zou het nu zeggen? Spreek die woorden uit.

En terwijl je luistert… wat doet het emotioneel met je?

En opnieuw: welkom wat er is. Welkom wat er niet is. Het kan fluisterstil zijn.

Als er een beeld komt, stap erin. Hoe voel jij je in dat beeld? Geef het woorden.

Als er een deksel is, til het op. Wat zit daar? Hoe voel je je écht? Geef het een stem.

Adem weer diep in… aanvaarding. Vul die plek ermee. En kom terug naar neutraal.

Derde lichaamsplek: nog dieper luisteren

Zoek nu een derde plek in je lichaam waar spanning zit. Vasthouden. Verbergen. Een contractie. Vind die plek.

Adem diep in… aanvaarding. En laat die aanvaarding die plek helemaal vullen. Laat het zacht worden, open worden.

En als er nu een gevoel wil opkomen… wat zou het kunnen zijn? Het kan heel stil zijn. Maar als er iets is: wat is het?

En zelfs als je het niet helemaal zeker weet… wat zou het kunnen zijn?

Als het woorden had, wat zou het je zeggen? Spreek het hardop uit.

En terwijl je luistert: wat voel je emotioneel?

Als er een beeld komt, stap erin. Hoe voel je je daar?

Als er ergens een deksel is, neem het vast en til het op. Wat zit daar?

Of als je een deur voelt: pak een sleutel. Open die deur. Wat zit daar?

Welkom wat er is. Welkom wat er niet is.

Adem diep in… aanvaarding. Vul die plek ermee. En kom terug naar neutraal.

Afsluiten: een commitment naar je lichaam

Zeg nu, in jezelf, tegen je lichaam: ik blijf wijd open.
Ik verwelkom alle gevoelens. Alle woorden. Alle overtuigingen. Alle emoties die hier zijn.

Ik ben bereid om open te zijn met mijn lichaam. Aanwezig.
En mijn lichaam mag mij tonen wat mijn ziel het meest wil dat ik ermee doe.

Maak die belofte aan je lichaam.

Neem een diepe ademhaling in… en adem uit.
En wanneer je ogen er klaar voor zijn, mag je ze openen.

Voel nog even die ruime aanwezigheid: open en vrij vóór je… grenzeloos achter je… wijd naar alle kanten… ruim onder je… lucht boven je.

Neem nog een diepe ademhaling in… en adem uit.
En met de volgende ademhaling mag je je ogen helemaal openen.

Delen in de chat: welke emotie was het sterkst?

Van de emoties die misschien zijn blootgekomen in dit eerste deel met Brandon… welke voelde het sterkst?

Je onderzocht drie plekken in je lichaam. In elk gebied was er wel iets: een sensatie, een beeld, een woord. En toen je ermee opende… welke emotie was het duidelijkst, het krachtigst — al was het subtiel?

Schrijf die emotie in de chat. Echt: schrijf het op. Dankjewel. Je mag dat ook in je eigen taal doen, als dat fijner is.

En zodra je het in de chat hebt gezet… sluit je je ogen opnieuw.

Eén emotie volledig verwelkomen

Met je ogen gesloten, ga je nu onderzoeken wat er gebeurt als je deze specifieke emotie écht verwelkomt. En ook alle momenten in je leven dat je die emotie hebt gevoeld.

Misschien was je je er vroeger niet van bewust. Misschien wel.
Maar het kan zijn dat je cellen nu eindelijk open gaan en dit opgeslagen gevoel mogen loslaten, zelfs als je het nooit bewust zo benoemd hebt.

Hoe het ook is voor jou: verwelkom dit gevoel. Laat het komen, alsof je deuren opent.

En terwijl het gevoel voller wordt, stel je zacht de vraag:
Wat zit er in de kern hiervan?
Wat zit eronder?
Wat komt er op vanuit de diepte?

Omring het met je liefde. Met je aanvaarding.
En voel hoe je je opent in het centrum ervan.

Blijf daar.
Wat is hier?

En fluister het hardop.
Dankjewel.

En terwijl je het hoort, check je lichaam. Hoe voelt het om het te benoemen?
En laat het gevoel opnieuw voller worden. Alsof alles wat je ooit gevoeld hebt rond dit thema welkom is. Ook de keren dat je het niet doorhad: ook die mogen er zijn.

En opnieuw: wat zit er in de kern? Wat zit eronder?
Omring het met liefde. Met aanvaarding.
Open in het centrum.

Wat is hier?
Noem het. Fluister het hardop. Dankjewel.

En nog een keer: laat het voller worden. Laat het door je heen stromen.
Vraag: wat zit er in de kern? wat komt eronder vandaan?
Blijf omringen met liefde en aanvaarding.

Wat is hier nu?
Wat is dieper dan daarnet?
Welke emotie is hier nu? Fluister het.

Dankjewel.

En nog één keer: check je lichaam.
Ook als het subtiel is: oké.
Ook als het intens is: oké.

Als er beelden komen: stap in het beeld en voel wat het met je doet.
Fluister wat je ervaart.

Dankjewel.

Onthoud: elke emotie is energie in beweging. Ze komt als ze welkom is. En ze gaat als ze welkom is. Niets blijft hangen tenzij we er een verhaal aan vastmaken.

Elke emotie kan zo verwelkomd worden: door te openen naar de kern, naar wat eronder ligt, en het te omringen met liefde en aanvaarding.

Adem diep in… en uit.
Breng je aandacht terug naar het hier en nu, in openheid.
Adem nog eens diep in… en uit.

En wanneer je er klaar voor bent, mag je je ogen zacht openen.

Goed gedaan.

Nazinderen en jezelf erkenning geven

Adem nog eens diep in… en uit.
Laat eventuele rest-emotie gewoon door je heen bewegen. Je hoeft er niets mee te doen.

Dit is waarom we deze oefening doen: zodat je lichaam opnieuw leert wat het als kind eigenlijk al wist — emoties komen en gaan vanzelf.

We verbinden ons daar stap voor stap weer mee.

En zelfs als je emoties heel subtiel waren: dat is prima.
En als er op een bepaald moment een "deksel" op kwam en je voelde weinig: ook oké.

Het gaat erom dat je begint te herkennen wat er gebeurt wanneer je door emotionele lagen heen begint te openen.

En je bent hier nog. Je hebt het gedaan. Je hebt het overleefd. Dat is al iets groots.

En nu ga ik je iets vragen dat een beetje gek klinkt… maar het is echt waardevol: geef jezelf een klopje op je schouder en zeg:
Goed gedaan, ik.
Goed gedaan.

Want dat is het ook. Je hebt iets gedaan wat je misschien al lang niet meer deed. Het is niet "normaal" gemaakt in onze cultuur om gevoelens gewoon toe te laten. We zijn juist getraind om ze weg te duwen.

Dus: goed gedaan.

Kader: wat we eigenlijk aan het leren zijn

Wat we net deden, is: we gingen door overtuigingen heen. En daarna openden we ons voor wat daaronder lag. Bij sommigen was dat meteen emotie. Bij anderen kwam daarna iets als bron, rust, vrede, stilte, vrijheid.

En daarna gingen we nog intiemer het lichaam in. We lieten emoties toe en we zakten laag voor laag door de emotionele lagen.

Dit is eigenlijk het grootste deel van het Emotional Journey-proces dat je vandaag verder gaat leren en oefenen. Je krijgt ook een script waarmee je dit allemaal kunt doen.

Alles wat Brandon net zei, en ook de woorden die ik gebruikte… komen uit dat Emotional Journey-proces. Je leert het stap voor stap van binnenuit.

En als je hoofd zegt: "Maar ik deed het niet goed" — geen probleem. Dat is meestal gewoon angst die praat. Er ís iets gebeurd, ook al kan je hoofd het niet helemaal vatten.

Vertrouw het. We doen dit stap voor stap.
En wanneer je straks het volledige proces oefent, ga je merken dat het eigenlijk best eenvoudig wordt om dit met iemand anders te doen — om samen te zakken door emoties heen en te zien wat er opkomt.

En nu geef ik het terug aan Brandon. Zij neemt je mee in de rest van het proces: waar het Journey-proces uit is ontstaan, en welke stappen erbij horen. Ze legt het heel mooi uit, en neemt je verder mee…

tekst van Brandon bays 4

Hoe ging het?

Hoe was het voor jou?
Ik hoop dat je ergens een emotie kon aanraken… en dat je merkte: ah… ik kan er één laag dieper in zakken.

En eerlijk: dat is eigenlijk al genoeg.
De Journey doet de rest.

Het is een heel organisch proces: je voelt iets… je blijft erbij… en vanzelf opent er een diepere laag.
En dat hoeft helemaal niet dramatisch te zijn. Sommige emoties zijn fluisterstil. Subtiel. Maar precies daardoor leert je zenuwstelsel: ik mag dit voelen… ik kan dit dragen… ik hoef niet te vluchten.

De vraag die alles veranderde

Ik wil je even meenemen naar iets wat voor mij een kantelpunt was.

Ik vertelde je dat ik ooit een gebed uitstuurde. Ik stond voor het Cedars-Sinai ziekenhuis en ik bad:
"Laat me alsjeblieft een weg vinden zodat wij allemaal kunnen openen in die oneindige intelligentie… dat veld van eenheid… liefde… ik had er toen nog geen naam voor. Nu noem ik het Source."

Drie maanden later zat ik bij een goede vriendin die satsang gaf.
Er waren honderden mensen in de zaal. We hadden net gemediteerd en onze ogen weer geopend. Er was een Q&A, mensen deelden hoe diep vredig ze zich voelden.

En toen sprak een vrouw. Ze zei:
"Zo voel ik me helemaal niet. Ik voel geen vrede. Ik voel pijn. Ik voel kwelling. Ik voel onrust… alsof vrede niet mogelijk is omdat er zóveel angst en verdriet omhoog komt."

En mijn vriendin zei iets heel radicaals. Ze zei:
"Beweeg niet. Blijf stil. Open in de kern van je ergste emotie… en dáár vind je de vrede die je zoekt."

Ik weet nog dat ik dacht: wow… dat is echt heftig wat je daar zegt.

Want als je naar een arts gaat met kwelling en onrust, krijg je medicatie.
Ga je naar een hypnotherapeut, dan zoeken ze het in vorige levens.
Ga je naar een psychotherapeut, dan wordt het geanalyseerd tot je hoofd vol zit.
Ga je naar iemand die lichaamswerk doet, dan zoeken ze het fysieke blok.

Iedereen probeert die "slechte emotie" te fixen.

Maar zij zei niet: fix het.
Ze zei: blijf stil… ga er ín… en dáár zit vrede.

En ik dacht: ik respecteer haar enorm… maar ik geloof dit pas als het mijn directe ervaring wordt.

Mijn vijf dagen experiment

Dus ik ging naar huis en zei tegen mijn man:
"Ik ga een experiment doen. Vijf dagen stilte. En ik ga de kern in van de emotie waar ik het meest aan vastzit. Kijken of het waar is."

Want we hebben allemaal emoties waar we "aan hooked" zijn.
Dat bedoel ik zo: iemand snijdt je af in het verkeer en plots is er woede. Die persoon heeft 's nachts geen woede in jou gestopt. Ze drukten gewoon op een knop. Het zat er al.

Ik had eerder voorbeelden genoemd:

• een vrouw die niet door haar rouw heen kwam

• een man met zoveel woede dat hij zijn kinderen sloeg, terwijl hij hen liefhad

• iemand die op een jaarmeeting instortte door verlammende onzekerheid

Er zijn emoties die blijven terugkomen, hoeveel "werk" je er ook op doet: woede, jaloezie, gekwetstheid, schaamte, machteloosheid, waardeloosheid, het gevoel: ik zal nooit iets worden…

En ik nodigde je net uit om even in jezelf te voelen:
Welke emoties blijven bij jou terugkomen?
Welke thema's blijven zich herhalen?

Mijn 'ongewone' emotie: de drang om te helpen

Bij mij was het iets anders.
Het was niet alleen een emotie… het was bijna een compulsieve drive.

Een overweldigende drang om er te moeten zijn voor anderen.
Mensen optillen. Helpen. Dragen. Zorgen. Verbinden.
Zelfs als ik ziek was.

En ik besefte hoe sterk dat was door iets dat tien jaar eerder gebeurde.

Ik was op een Tony Robbins event, een 11-daagse certification.
Ik draaide mee in de logistiek, samen met Becky (toen zijn vrouw). Mijn man en ik waren head of Master Trainers. Ik had ook Ecology Day onder mijn vleugels. We hostten gastsprekers (zoals Chopra en John Gray). Tony wilde dat ik 's ochtends als personal assistant langskwam.

De realiteit?
Ik ging vaak pas na 2 uur 's nachts slapen.
Een paar uur slaap. Opstaan. Douchen. Bidden. Mediteren. Terug de zaal in.

Dat kan iedereen 11 dagen.
Maar ik deed het in cycli: 11 dagen, pauze… 11 dagen, pauze… 11 dagen, pauze…

Die maandag na afloop voelde ik me zó vervuld. Ik had zoveel mensen ondersteund, het was een succes, ik had echt het gevoel dat ik verschil maakte.

En diezelfde avond kreeg ik longontsteking.
Zó zwaar dat ik bijna stierf.
Drie maanden lag ik plat.

En elke hulpverlener zei hetzelfde:
"Brandon, je hebt onderdrukte uitputting in je cellen. Als je niet stopt, gaat het leven je stoppen."

Ik wíst dat ze gelijk hadden. Dat waren woorden die ik zelf aan cliënten zou gezegd hebben.

Ik bouwde daarna meer balans in… tijd voor mezelf, tijd voor anderen.

Maar als ik eerlijk ben:
ik herinner me nog hoe ik daar lag… met een loodzware schuld op mijn borst.
Schuld dat ik geen eten kon maken.
Schuld dat ik mijn man niet kon helpen bij seminars.
Schuld dat ik er niet was voor mijn cliënten—sommigen met suïcidale depressie.

Die schuld… die druk… dat was echt.

De stilte ingaan… en de paniek die opkwam

Dus nu — jaren later — besefte ik: die oude drive zit er nog.
Nog altijd dat onderliggende "ik moet er zijn, ook ten koste van mezelf."

En dus besloot ik: vijf dagen stilte.

Ik sprak een boodschap in op mijn antwoordapparaat:
"Hey, dit is Brandon. Ik ga vijf dagen in stilte. Laat een bericht achter, ik bel maandag terug."

Ik draaide het volume naar beneden… en ineens kwam paniek op.
Wat als mijn dochter een ongeluk heeft? Wat als mijn man me nodig heeft? Wat als die cliënt…?

En ik zei tegen mezelf:
"Stop. Je bent drie maanden in stilte geweest in kloosters in India. Je paniekt omdat je je ergste emotie gaat ontmoeten."

Ik ging in de stoel zitten. En ik dacht aan die zin:
"Ga naar de kern van je ergste emotie, en daar vind je vrede."

Angst… en de angst om angst te voelen

Wat kwam er op?
Angst.

Angst over alle mensen die ik had kunnen helpen… niet geholpen… had moeten helpen…
Mijn hoofd ging duizend per uur.

Ik dacht: "Ik ga mediteren."
Maar ik merkte: mijn meditatie was eigenlijk een manier om niet te voelen. Een vermijdingsstrategie.
Net zoals mensen verdoven met drank, roken, Netflix…
Ik verstopte me in meditatie.

Dus ik zei:
"Niet weglopen. Stil zijn. Wat is het gevoel?"

En de angst kwam vol.
En ik ontdekte iets: ik had angst om angst te voelen.

Ik hield me vast aan de stoel. Het werd intens.
Ik wilde uit mijn huid springen.
Maar iets in mij wist: ik moet loslaten.

En toen ik losliet… viel ik in schuld.

Schuld → eenzaamheid → wanhoop → het zwarte niets

Van die angst zakte ik in die verpletterende schuld.
En ik bleef erbij. Ik vluchtte niet.

En toen viel ik in een diepe eenzaamheid.
Zo'n eenzaamheid die overal lijkt te zitten: in de muren, in de ruimte, in mij.
Ik was zo druk geweest met anderen helpen dat ik nooit tijd had gehad om die eenzaamheid te voelen.

Daarna kwam wanhoop.
En ik dacht:
"Als ik niet help… en niemand heeft mijn hulp nodig… wie bén ik dan?"

En toen ik die vraag stelde—wie ben ik zonder dit spel?—
viel ik in een immens zwart niets.
Een veld van zwarte leegte… met een gat erin.

Mijn systeem spande zich direct op:
als ik daarin ga, sterf ik… ik word gek… ik besta niet meer…

Ik verzette me. Ik vocht. Zweet liep over mijn rug.
Tot ik dacht:
"Wat als ik hier blijf hangen—boven die zwarte leegte—voor altijd? Dat is nog erger."

En iets gaf mee.
En ik vroeg opnieuw:
"Wie ben ik zonder dit spel?"

En toen voelde het alsof mijn lichaam begon te verbrokkelen… op te lossen…
en dat niets werd ineens gevuld met licht.

Eerst kleine prikjes.
Dan alsof de hele ruimte ermee overspoeld werd.

Ik opende mijn ogen: ik zag het niet met mijn fysieke ogen.
Ik sloot ze weer: en het licht breidde uit.
Alsof het mijn dorp vulde… en daarna alles.

En ik besefte:
ik was in mijn eigen ziel gevallen.
En mijn ziel is verweven met het universum.
Ik ben deel van alles.

Dit was geen "meditatie-staat" die weer weggaat.
Dit was een directe herkenning:
dat mijn essentie alles doordringt.
Dat ik een veld van liefde ben, verbonden met alles.

En ik keek terug op mijn leven en dacht:
"Wat een kosmische grap… ik heb heel mijn leven liefde gezocht buiten mezelf, via doen, helpen, presteren… om een beetje zelfrespect en vrede te voelen… terwijl het hier altijd al was."

Vrede die blijft… ook terwijl je de afwas doet

Ik bleef vijf dagen in stilte.
Ik stofzuigde, kookte, deed afwas, betaalde rekeningen.

En die vrede ging nergens heen.
Hoe kan je ziel "weggaan"? Waar zou ze naartoe moeten?

Sinds die dag is het besef van die oneindige verbondenheid niet meer verdwenen.

Het telefoontje van Nada… en het eerste echte experiment

Na vijf dagen zette ik mijn antwoordapparaat aan.
Een bericht van mijn vriendin Nada.

Ze vroeg me huilend om hulp:
Er kwam een overweldigende jaloezie op in haar jonge huwelijk.
Haar hoofd wist dat haar man niets deed, maar haar systeem ontplofte.
Ze was bang dat ze de liefde van haar leven zou wegduwen.

Ik belde haar terug en zei:
"Er is iets groots gebeurd in mij. Ik kan niet meer op de oude manier werken—niet alleen cognitief, niet alleen ontlading, niet alleen 'onderbewust'. Jij bent wijd wakker. Ik wil alleen nog werken op het niveau van de ziel… maar ik weet niet of dit voor iedereen geldt."

Ze zei:
"Wil je een experiment doen? Probeer het met mij."

Dus de volgende dag zat ik bij haar op het tapijt, tegen haar bedframe.
Ik had nog niet de tools die ik nu heb. Zelfs de gentle welcome had ik toen nog niet.

Ik zei: "Sluit je ogen. Wat voel je?"

Ze zei: "Jaloezie. Zóveel."

En ik begeleidde haar:
Laat het er helemaal zijn. Omring het met je eigen liefde. Ga naar de kern. Blijf stil in het midden. Wat zit eronder?

Ze zei: "Boosheid."
Nee: "Rage."

Ze kreeg witte vlekken in haar gezicht. Ze voelde het echt.

Ik zei: "Goed. Omring het met liefde. Ga naar de kern. Wat zit eronder?"

Ze zei: "Gekwetstheid."
En ze begon te huilen.

Ze zei: "Maar dit is gek… Robbie heeft me nooit gekwetst."

Ik zei: "We gaan niet verklaren. We blijven voelen."

Wat zit eronder?

Ze zei: "Verlating. Verlating."

En opnieuw: "Maar ik ben nooit verlaten."

En toen ineens kwam er een herinnering:
ze was 8, op het strand met haar zus en beste vriendin.
Haar zus pakte die hand en rende weg.
Nada dacht: ze laten me achter… ze stelen mijn vriendin… ik ga hier dood…
Vijf minuten later kwamen ze terug.
Maar Nada had zich al dichtgezet. Alsof er niets gebeurd was.

En wat ze niet wist (maar wat wetenschap wel beschrijft):
als je op het piekmoment van emotie dichtklapt, kan die biochemie zich vastzetten in het lichaam.

Ze vond het "een domme, kleine herinnering."
Maar haar cellen hadden het opgeslagen alsof ze écht verlaten was.

Ik zette een ster bij "verlating" — het campfire-niveau.

De void: de Unknown Zone

We gingen dieper.

Na verlating kwam: verloren zijn… alleen zijn… totaal ongeliefd.

En toen werd haar gezicht wit.
Ze zei: "Het is een leegte… een void… een void…"

Ik herkende het: die laag van zwartheid/nietsheid—wat ik later de Unknown Zone zou noemen.
Soms is het leegte, mist, haze… soms een deksel.

Ik wilde niet dat ze dezelfde weerstand zou meemaken als ik.
Dus ik zei:
"Wat als je zou kunnen ontspannen?"

"Ik kan niet! Ik zit in de void!"

Ik zei:
"Wat als je zou kunnen glimlachen?"

Ze dacht dat ik gek was.
Maar ze trok met haar vingers haar mondhoeken omhoog—puur om mij te irriteren—
en haar systeem ontspande. Ze begon te giechelen… te trillen… te lachen.

En ineens zei ze:
"Licht… er is licht… het stroomt door mijn lichaam."

Ik zei:
"Laat het uitbreiden. Wat zit in het hart van het licht?"

"Liefde."

"Wat zit in het hart van de liefde?"

"Vreugde."

"Wat zit in het hart van vreugde?"

En ze zei, gloeiend:
"Ik ben eeuwig… ik ben eeuwig…"

We waren in dezelfde aanwezigheid, alleen met andere woorden.

Je herkent Source doordat het niet "hier" zit—maar overal: binnen, buiten, rondom.

Source wassen door de lagen heen

Ik dacht:
"Wat zou Source zeggen tegen elke laag?"

En we lieten Source spreken:

Tegen vreugde:
"Ik bén vreugde. Maar ik heb mijn hele leven achter vreugde aangejaagd."

Tegen liefde:
"Ik bén liefde. Maar ik heb mijn hele leven liefde gezocht in relaties."

Tegen de void/unknown zone:
"Dit is de poort naar de ziel. Ik heb mezelf mijn hele leven gezocht, terwijl ik voor mezelf wegrende."

En zo wasten we omhoog, tot aan verlating — met dat sterretje.

Campfire: de echte heling in de herinnering

Ik vroeg haar:
"Wil je een experiment doen met die herinnering?"

Ze vond het onbelangrijk.
Maar ik nodigde haar uit naar het kampvuur:

• de jongere zij (8 jaar)

• de huidige zij

• haar zus en vriendin

• een mentor (wijs, veilig)

En ik gaf de jongere Nada een stem.
En toen kwam het eruit: de paniek, de angst, de bevriezing, het "ik ga hier dood".

Toen kreeg ook de zus een stem.
Ze had het niet door. Ze dacht dat Nada achter hen liep.
Ze draaide zich om, zag haar weg, raakte in paniek, en rende terug.

Nada besefte:
"Ik heb mijn hele leven een scherpe rand gehad naar mijn zus… alsof ze me had verraden."

Er kwamen excuses. Er kwam erkenning.
Alles werd uitgesproken—niet vanuit verhaal, maar vanuit pijn.

En toen vroeg ik:
"Ben je bereid te vergeven—zonder het gedrag goed te praten?"

En ze zei ja.
Ze sprak het hardop uit.

En daarna: mentor-woorden.
En een helende zin naar de jongere zelf:
"Het spijt me dat je dit moest meemaken. Ik zal je beschermen. Ik zal je liefhebben. Je hoeft dit niet meer alleen te dragen."

Jongere en huidige zelf smolten samen.

Terug omhoog… en dan de toekomst-check

We wasten terug omhoog door de resterende lagen.
En we kwamen uit in een veld van liefde.

Toen deed ik een future integration / ecology check:
Niet met het hoofd. Met het lichaam.

Een dag later: jaloezie kwam nog op, maar ze gaf het geen energie.
Een week later: de "ventilator" draaide uit.
Een maand later: weg.
Zes maanden later: geen spoor.
Een jaar later: volledig nieuw lichaam.
Vijf jaar later: "ik ben verlicht."

Ik vroeg:
"Wat denk je dat die aanwezigheid is?"
En ik zei:
"Dat is jouw ziel. Jij kwam binnen als liefde, licht, vrijheid."

Daarna liet ik haar vanuit die toekomstige bewustzijnsstaat een brief schrijven aan haar huidige zelf:
praktisch, aards, helder.
Een soort westerse sutra.

De echte oorzaak onder de oppervlakte

Vijf weken later belde ze opnieuw.
Het was precies uitgekomen zoals de toekomst-check had voorspeld.

Maar haar man Robbie zei:
"Mijn hart is dicht. We moeten de echte issues aanpakken, niet de imaginaire."

En toen dacht ik:
Maar wás het imaginaire?

Ze was niet echt verlaten.
Ze had het alleen gedacht.
Maar haar lichaam had het opgeslagen alsof het waar was.

En dat is precies het punt:

In persoonlijke groei probeert men vaak de bovenlaag te fixen:
depressie, jaloezie, angst…

Maar in de Journey zijn we niet bezig met de bovenlaag.
We zakken erdoorheen.
Tot we bij de emotionele wortel komen.

Als je daar opruimt, heb je die "deken" over je leven niet meer nodig.

Daarom — van alles waar we mee werken — hebben we met depressie vaak de meeste succes:
niet omdat we symptomen bestrijden, maar omdat we naar de wortel gaan.

Na de lunch: het script erbij en meteen erin

Dit eerste ruwe, simpele proces werd de basis van wat nu de Effortless Emotional Journey heet.

En daar gaan we na de lunch in duiken.

Hou je script bij de hand.
Open op de pagina's van het emotionele proces.

We gaan er meteen in.
Niet te veel tijd rekken, want je lichaam is nu al aan het voorbereiden.

En voor de lunch: een korte pauze.
Licht eten.
Zacht voor je systeem.

We gaan straks verder.

tekst van Brandon bays 5

Waar dit script voor dient

Als je straks gekoppeld bent aan een partner om samen het Journey-proces te begeleiden én te ondergaan, dan is dit script jouw leidraad, jouw "gids" door het proces. Het is prachtig geschreven, met heel specifieke taalpatronen, waardoor het je lichaam als het ware uitnodigt om te ontspannen, te openen en verbonden te blijven met wat er opkomt. Het begeleidt je door alle stappen samen: dat is het emotionele reisproces.

De eerste twee pagina's: "The Gentle Welcome"

De eerste twee pagina's heten de zachte welkom-oefening (the gentle welcome). En die heb je al twee keer gedaan. Je herinnert je dat we het lichaam in gingen en drie plekken onderzochten waar mogelijk een overtuiging opgeslagen zat. Soms voelde je geen overtuiging maar zag je een beeld — prima, dan stap je in dat beeld. Welke woorden hoor je? Hoe voelt het? Zo scanden we drie plekken in het lichaam: eerst om overtuigingen te vinden, de tweede keer om te voelen welke emotie er opgeslagen zat.

Dat gentle welcome-gedeelte blijft in het script staan om een simpele reden: stel dat jij en ik samen werken en we spreken af dat jij mij door mijn eerste proces begeleidt. Jij hebt dan het script en ik mag mijn ogen sluiten. De eerste vraag die jij mij waarschijnlijk stelt is: "Is er al een emotie aanwezig? Voel je al iets?"

Dat kan absoluut. Tegen de tijd dat je gekoppeld wordt, kan er al een emotie op de deur kloppen: angst, verdriet, boosheid… noem maar op.

En als jij mij dan vraagt: "Is er al een emotie?" en ik zeg: "Ja, ik voel het hier," dan hebben we dat gentle welcome op dat moment niet meer nodig. Want om te beginnen met het echte emotionele "droppen" — van emotie naar emotie, laag na laag, tot in Source — hebben we maar één ding nodig: een start-emotie.

Dus als ik zeg: "Ik voel angst in mijn zonneplexus," dan zeg jij: "Dank je. Sluit je ogen." En dan ga je direct naar pagina 3, het echte proces: het moeiteloze emotionele reisproces door de lagen heen. Eerlijk gezegd: dáár begint het proces echt.

Het gentle welcome is er vooral voor het geval je partner zegt: "Ik voel op dit moment niets." Dan start je wél met pagina 1.

Wanneer gebruik je de Gentle Welcome wel of niet?

Nog even heel helder:

Als er al meteen een duidelijke emotie is (nog vóór je iets leest): sla de Gentle Welcome over en ga direct naar pagina 3.

Als er tijdens de Gentle Welcome ineens een sterke emotie opkomt: stop dan met verder scannen en ga meteen naar pagina 3.

De Gentle Welcome is alleen bedoeld om de sterkste start-emotie te vinden als die nog niet duidelijk aanwezig is.

Dus stel: jij begeleidt mij, je vraagt: "Voel je al een emotie?" en ik zeg: "Niet echt." Dan zeg jij: "Dank je. Dat is normaal. Laten we even naar binnen keren." En je leidt me zacht in: ogen sluiten, rustig ademen, lichaam verzachten… en dan scan je: waar is er contractie, spanning, iets dat aandacht vraagt? Je omringt dat met liefdevolle aanvaarding en vraagt: "Als hier een emotie zit, wat is het? Of als er een beeld of fysieke sensatie is, wat dan?"

En zodra ik zeg: "Wow, ik voel hier sterk verdriet," dan zeg jij: stop met lezen, ga recht naar pagina 3. Gebruik die emotie.

Het invulblad: emotie – plek in het lichaam – wat zegt Source?

Het blad waarop je noteert welke emotie, waar in het lichaam, en wat Source zegt, wordt pas relevant zodra je de start-emotie hebt. Pas dan begin je te noteren:

Welke emotie is het?

Waar voel je die het sterkst?

Ga naar de kern, omring met liefdevolle aanvaarding…

Wat komt er nog op?

Nieuwe emotie? Prima. Waar zit die het sterkst? En je zakt verder.

Dus nogmaals: het echte proces start wanneer er een eerste duidelijke emotie is — via de Gentle Welcome of omdat ze er al meteen was.

Pagina 3: "Down through the layers into Source"

Kijk nu naar pagina 3. Ik lees dit even hardop, zodat je het ook "in je oor" hebt.

In de eerste alinea (schuin gedrukt, tussen haakjes) staat: lees de twee alinea's "down through layers into Source" voor aan je partner en herhaal de tweede alinea steeds opnieuw tot je partner in Source rust.

Wat betekent dat praktisch?

Bij de eerste emotie lees je vanaf bovenaan (de eerste alinea) en ga je door.

Wanneer er een volgende emotie opkomt, begin je de tweede alinea te herhalen. Daarom staat er een lijntje voor: dat is je "loop".

Je herhaalt die tweede alinea telkens opnieuw, totdat je in Source terechtkomt.

Ik heb trouwens letterlijk de woorden van die tweede alinea gebruikt toen ik jullie begeleidde: "Laat het gevoel vollere worden… wat zit er in de kern… wat ligt eronder…" — zodat je lichaam al vertrouwd raakt met die taal.

Het is basically: welkom heten, verdiepen, kern voelen, wat ligt eronder, volgende laag, volgende emotie… en zo verder.

Hoe weet je dat het Source is?

De vraag is natuurlijk: wanneer weet je dat het Source is en niet gewoon weer een andere emotie?

Een simpele richtlijn voor nu:

Emoties hebben vaak een gevoel van contractie of ongemak (hoe subtiel ook).

Als je die blijft verwelkomen en er is niets meer "over" van de contractie, dan opent het vaak naar iets dat neutraal, ruim, licht en vrij is.

Het voelt niet meer alsof het alleen "ergens in je lichaam" zit, maar alsof het binnen, buiten, overal is.

Dat is het punt waarop je in Source begint te openen.

En als je partner dat ervaart, neem je hen daarna nog twee lagen dieper in Source (daar wijs ik je zo op in het script).

Pagina 3: wat als er een "Unknown Zone" of een "Lid" verschijnt?

Op pagina 3 staat ook een instructie: als je partner een unknown zone of een lid tegenkomt, lees dan die specifieke instructies — die brengen je alsnog naar Source.

De unknown zone is dat moment waarop iemand zegt: "Ik weet niet waar ik ben… het is grijs… leeg… niets… ik weet het niet." Dat gebeurt niet supervaak: misschien bij 5–10% van de processen.

Een lid is iets waar Brandon het ook over had: alsof er plots een deksel over een emotie komt. Je voelt eerst emotie, en dan ineens: niets. Dat lid is meestal een beschermmechanisme. Het is niet "fout". Het probeert je te beschermen tegen voelen — of soms zelfs tegen het openen in Source.

Beide hebben hun instructies op pagina 4.

Pagina 4: instructies voor Unknown Zone

Ik lees het even in de bedoeling/vertaling:

"Prima, je zit in de unknown zone. Jouw taak is gewoon: ontspan en verwelkom dit. Het is gewoon een nieuwe laag. Beschrijf eens: hoe is het? Heeft het randen of grenzen, of gaat het eindeloos door? Wat komt er in dit veld van nietsheid? Wat sijpelt er binnen? Wat komt er door scheurtjes of speldenprikjes? Wat begint deze zwartheid te doordringen?"

Het mooie hier: in plaats van de mind af te straffen ("stil nu!"), gebruik je de mind juist als helper: beschrijven, onderzoeken, nieuwsgierigheid. Vaak komt er dan — negen op tien — licht door: visueel licht of een voelbaar licht. Meestal is dat eigenlijk Source dat al binnenkomt.

Ook de unknown zone is vaak een beschermlaag. De overgang van pure emotie naar die enorme vrijheid/liefde kan spannend zijn voor het systeem, en dan verschijnt even dat: "ik weet niet wat dit is."

Pagina 4: instructies voor Lid of "stuckness"

Bij het lid:

"Laat je partner het deksel terugpellen. Vraag: wat probeert dit te bedekken of je tegen te beschermen? Wat zit eronder? Voel jezelf erin openen."

En een belangrijke tip: als je dit voorleest, helpt het enorm als jij het zelf ook "als waar" voor je ziet. Alsof je samen in dezelfde realiteit stapt: dan verbinden jullie allebei met de woorden én de ervaring.

De "campfire layer": waar noteer je een sterretje?

Herinner je je bij Nada's proces het kampvuur-niveau? Brandon vroeg bij elke laag: "Komen er mensen of herinneringen op?" En toen bij die laag (bijvoorbeeld "verlating") kwam er een specifieke herinnering. Brandon zette daar een sterretje bij, omdat dát de laag was die de celherinnering "opende".

In het script staat dat ook: bij elke emotielaag vraag je:

"Komen er mensen of beelden op? Laat het me weten. Zo niet, blijf bij het gevoel."

En er staat bij: als er een persoon of beeld verschijnt, zet een sterretje — je hebt het campfire-niveau gevonden.

Belangrijk: je blijft die vraag stellen bij elke laag tot er iets verschijnt — en dan stop je met die vraag. Als je blijft doorvragen, komen er vaak méér herinneringen op rond hetzelfde thema en wordt het onnodig lang.

Als je het campfire-niveau "mist": het fail-safe

Als je vergeet te vragen, of je vergeet te stoppen, en je bent al helemaal terug omhoog "gewassen" door alle lagen: geen stress. Het script heeft een fail-safe.

Op pagina 5 staat het "Source washing back up through the layers"-stuk: Source als een grenzeloze aanwezigheid die iets kan "zeggen" tegen de emoties terwijl je weer omhoog gaat. Normaal stop je bij het campfire-niveau.

Maar als je dat niet hebt: dan ga je gewoon door naar de campfire pagina. Die is zo opgebouwd dat de herinnering of de betrokken personen alsnog kunnen verschijnen.

De Campfire: wie nodig je uit?

Op de campfire-pagina staat in essentie:

Stel je een kampvuur voor dat pure onvoorwaardelijke liefde en acceptatie is.

Nodig uit:

een jongere jij (eender welke leeftijd)

de huidige jij

een mentor wiens wijsheid je vertrouwt (heilige, wijze, meester… iemand bij wie je je veilig voelt)

En dan: nodig specifieke mensen uit die een rol speelden in de pijn rond de emoties waarmee je startte. Je mag er meerdere uitnodigen, maar voor dit proces heb je meestal tijd om met één iemand echt te spreken.

Wie is er?

Moet er nog iemand bij?

Dit zorgt ervoor dat zelfs als je eerder geen duidelijke herinnering had, de juiste personen toch kunnen opduiken.

De dialoog en "empty out": pijn woorden geven (niet het verhaal)

Dan komt de dialoog en het "empty out".

Hier zit een sleutel: het gaat niet om het verhaal. Niet: "in 1992 zei je dit, en in 1997 keek je zo…" Dat is niet nodig.

Wat wél nodig is: dat de rauwe pijn woorden krijgt.

Soms zeg ik: "Als de pijn woorden had, wat zou ze zeggen?"

Dat haalt het weg van onze drang om het hele verhaal te vertellen, en brengt het naar de kern.

En nog iets belangrijks: dit is niet psychotherapie. Het lichaam weet vaak veel beter welke herinnering écht relevant is voor het patroon waar je vastzit — soms een heel andere dan je hoofd denkt.

Geef elkaar toestemming om het rauw te laten zijn. Niet dramatisch, niet schreeuwerig — maar echt. Zelfs als er gevloekt moet worden terwijl je dat "nooit" doet: het kan precies dat zijn wat uit de cellen moet.

En ook praktisch: als jij Engels bent en ik Nederlands, kan het zijn dat ik pas echt kan "leegmaken" in mijn moedertaal. Jij hoeft niet elk woord letterlijk te begrijpen. Jij volgt gewoon het script: vraag, luister, lees de volgende stap. Het gaat erom dat het uit míj komt.

De empty out is klaar wanneer het echt leeg is.

Vergeving: wanneer het níét lukt, is er nog niet alles gezegd

Na het empty out komt de vraag over vergeving (pagina 8).

En heel belangrijk: dit is nooit het vergeven van gedrag. Je hoeft gedrag nooit goed te praten, nooit te accepteren, nooit te condonen.

Maar: kun je de ziel van de ander vergeven, of de ander vergeven voor het veroorzaken van pijn (zonder het gedrag goed te praten)?

Als jij mij vraagt: "Kun je vergeven?" en een deel van mij zegt nog "nee" — dan is dat bijna altijd omdat er nog iets niet uitgesproken is, of omdat er nog pijn onderdrukt wordt, of (menselijk) omdat een deel nog vasthoudt aan "ik kan jou blijven de schuld geven".

Dan is het antwoord: wat moet er nog gezegd worden? Of: met wie nog?

Soms moet er nog iemand aan het vuur aangesproken worden (zeldzaam, maar mogelijk). Een paar minuten extra, en dan wordt vergeving vaak vanzelf compleet.

Terug naar Source: samensmelten en oplossen

Na vergeving (pagina 9) staat:

Laat de huidige jij en de mentor oplossen/samensmelten.

Laat de huidige jij en de jongere jij ook samensmelten.

Laat bewustzijn weer ruimer worden.

En open opnieuw in Source.

Daarna komt weer die tekst: "ken jezelf als deze grenzeloze aanwezigheid… als Source iets te zeggen had tegen…" en dan "was je terug omhoog" door lagen.

Belangrijk: als je al helemaal terug omhoog was gewassen vóór je campfire (omdat je het campfire-niveau gemist had), dan hoeft dat stukje niet meer. Dan sla je dat gewoon over.

Toekomst-integratie en brief aan jezelf

Daarna komt de future integration en de letter to self.

Dit is geen "vision board"-oefening. Het is een body check: biofeedback.

Je stapt denkbeeldig in:

morgen

een week

een maand

een jaar

vijf jaar

En je voelt in je lichaam: hoe reageert het nu op het thema waar je aan werkte? Voelt het lichter? Vrijer?

Soms zeggen mensen: "ik zag alleen dood." Dat betekent niet dat je letterlijk doodgaat. Het is een beeld. De vraag blijft: wat doet je lichaam met het thema? Wordt het lichter?

Meestal, als er echte vergeving is gebeurd, voelt het lichaam duidelijk lichter — zeker een jaar later, omdat het lichaam dan normaal gezien al zijn cellen vernieuwd heeft. Dus het patroon dat op cellulair niveau loskwam, zou dan niet meer "ingebakken" moeten zitten.

Soms is er wel wat moeheid of een zeurend gevoel: dat kan ontlading zijn. Maar in essentie is dit een check: "hoe voelt het nu in de toekomst?"

Heel zelden (0,1%) voelt het steeds erger. Ook dat is geen ramp: dan is het een signaal dat er nog iets nodig is aan het kampvuur. Dan ga je terug naar het kampvuur en vraag je de mentor: "Wat is er nog nodig om vrij en compleet te zijn?" Vaak is het heel simpel: iets zeggen tegen de jongere jij ("ik neem je niets kwalijk", "ik hou van je"), of iets naar iemand aan het vuur.

Daarna ga je opnieuw kort door future integration en dan klopt het ineens wél.

En als laatste: je schrijft een korte brief aan jezelf: hoe leef je vanuit dit nieuwe bewustzijn? Welke actie is nodig, als er al actie nodig is? Het hoeft geen boek te zijn. Soms is het één alinea pure wijsheid.

Het proces in vier delen, super simpel

Als je het plat slaat, is het dit:

Start-emotie vinden

direct aanwezig? → skip gentle welcome

niet aanwezig? → gentle welcome (2 pagina's)

Droppen door de lagen tot Source

lezen + herhalen (pagina 3)

Source wassen terug omhoog + Campfire

pijn woorden geven (empty out)

vergeving (geen gedrag goedpraten)

integratie

Future integration + brief aan jezelf

body check door de tijd

letter to self

Alles wordt stap voor stap ondersteund door het script.

Breakout room: hoe het praktisch verloopt

Straks ga je naar een breakout room: enkel jij en je partner. Er is meteen ook een trainer die zich even voorstelt en zegt dat die er is als je hulp nodig hebt. Er is een knop "ask for help" — als je daarop klikt, komt de trainer erbij.

Daarna beslissen jullie wie eerst geeft en wie eerst ontvangt.

Misschien even naar toilet, en dan meteen starten.

Check: "Is er al een emotie?"

ja → ogen dicht, direct pagina 3

nee → gentle welcome, dan pagina 3

Na het eerste proces: vraag hulp (zodat de trainer weet dat jullie klaar zijn). Trainer komt binnen, checkt kort: hoe ging het, kwam je tot vergeving, wat speelde er. En dan: zo snel mogelijk switchen naar het tweede proces.

Belangrijk: tussen twee processen is het niet bedoeld als pauze. Er ontstaat vaak een soort gezamenlijke "veld-verbinding": vergelijkbare thema's, emoties, herinneringen. Het voelt pas echt afgerond als jullie allebei geweest zijn.

Na beide processen: trainer komt weer binnen, checkt, en daarna ga je terug naar de main room waar Claire of Glenn je nog tips geeft. Er staat ook een korte video van Brandon klaar voor 's avonds: zelfzorg, wat je kan verwachten na zo'n dag, en wat er morgen komt. Aanbevolen om voor het slapen te bekijken — desnoods tijdens eten of in bad.

En dan: tijd om goed voor je lichaam en je hele systeem te zorgen.

tekst van Brandon bays 6

Welkom terug

Namaste, lief mens… welkom terug.
En echt: proficiat. Je bent door je eerste volledige emotionele reis gegaan.

En ik wil dat je dit meteen weet:
je bent nog aan het verwerken.
Je lichaam gaat vannacht verder verwerken. Loslaten. Ruimen. Herstellen.
Zelfs terwijl je slaapt, gebeurt er heling.

Dus… wees zacht voor jezelf. Echt zacht.

Even samen afronden met je partner

Ik hoop dat je met je partner even de tijd hebt genomen om:

• elkaar te bedanken

• te delen hoe het voor je was

• en ook te zeggen: "dit zou ik volgende keer anders willen"
  (iets erbij… iets eraf…)

Want dit is geen "statisch stappenplan".
Het is een levende teaching. Iets dat meegroeit met jou.

Iedereen gaat anders diep

Sommigen van ons zijn "teen-in-het-water"-mensen.
Eerst even testen: is het veilig?

Anderen gaan meteen wat dieper bij de eerste keer.
En sommigen… springen er gewoon kopje-onder in — recht richting Source.

Allemaal goed.
Er is geen juiste of foute manier.

Je emoties kunnen fluisteren.
Ze kunnen ook heel aanwezig zijn. Vol. Intens.
En de volgende keer kan het weer totaal anders zijn.

Het belangrijkste is: blijf natuurlijk.
Laat het een eigen leven hebben.
En laat je ontmoeting met Source… vers en nieuw zijn.

Over Source… zelfs een klein barstje is genoeg

Source is bijzonder.

Zelfs als je maar een klein scheurtje hebt gevoeld…
een barstje open in dat grote veld van liefde, vrijheid, vrede, "is-ness"…
dan is dat al genoeg.

Want je ziel — Source — begint je vanzelf dieper te dragen,
met elke oefening, elke introspectie, elke meditatie.

Je zal merken: er is iets dat je zachtjes "mee naar binnen" trekt.
Laagje per laagje.

En je tempo mag jouw tempo zijn.
Zoals in het leven:
eerst één stap… voelen… oké, dit is veilig.
dan nog een stap… oké, dit ook.

Laat het werk zijn eigen ritme houden.

En ik hoop dat jij en je partner elkaar nu echt even een schouderklop hebben gegeven:
goed gedaan.

De mind doet wat de mind doet

De eerste keer is je hoofd vaak hyperalert.
Het kijkt mee. Het beoordeelt. Het commentarieert.

We gaan de natuur van de mind niet "uitzetten".
Maar de volgende keren ontspant die mind vanzelf wat meer.
Dan wordt het speelser. Creatiever. Ruimer. Vaak ook dieper.

Dus laat deze eerste opening gewoon zijn wat ze is.

Je ziel heeft gevoeld: ik heb geprobeerd open te gaan.
En er bestaat zo'n mooie uitspraak:
jij zet één stap naar genade… en genade zet er duizend naar jou.

Van lagen naar kampvuur: woorden hardop

Ik vertrouw erop dat je — op jouw manier — door de lagen ging.
Misschien wat zoekend. Misschien heel vanzelf.

En ik vermoed dat sommigen van jullie, toen jullie in Source kwamen, dachten:
"dit voelt… bekend."

Natuurlijk voelt het bekend.
Voor je ziel kan het niet bekender zijn.

En ik hoop dat je, toen je terug omhoog "waste" en aan het kampvuur kwam,
ook echt hebt uitgesproken wat er toen leefde.

Dat is ook waarom het campfire-gedeelte hardop gebeurt:
omdat je dan pas écht hoort wat je voelde.

Mijn wens is dat je helemaal hebt leeggesproken.
Niet alleen "netjes" of "begrijpelijk"… maar echt: de kern.

En dat je, bij vergeving, niet alleen met je hoofd vergaf…
maar dat je hart mee kon.

En zelfs als het minder diep was dan je had gehoopt:
je ziel weet dat je wilde loslaten.
Dat je wilde begrijpen.
Dat je wilde vergeven.

En dat doet al zoveel.

Wat je niet ziet, werkt toch door

Ik zeg dit vaak: de Journey is een levend proces.

Cognitief zien we meestal maar het topje van de ijsberg: 10%.
Maar het echte werk…
de 90% onder het water…
dat gebeurt buiten je bewuste zicht.

En dat is precies waar heling plaatsvindt.

Dus vertrouw: je systeem is bezig.
Vanavond ook. Vannacht ook.

Voor vanavond: warm, rustig, zacht

Ik wil je iets aanraden voor vanavond:

• eet iets warm en troostend

• hou het simpel

• wees extra mild, want je kan je wat rauw of kwetsbaar voelen

Dat is normaal.
Soms is er een grote "deksel" afgegaan.

En dan kan het zijn dat er later nog emoties opkomen.
Of herinneringen. Of zelfs andere cell memories.

Als dat gebeurt:
zeg zachtjes dank je wel… en laat het passeren.

Niet vastpakken.
Niet analyseren.
Niet "er iets van maken".

Dit is je lichaam dat aan het reinigen is. Ontladen. Zuiveren.

Mini-campfire voor het slapen (als je voelt: "er zit nog iets")

Misschien voel je:
ik heb niet alles gezegd…
of: mijn vergeving was nog niet helemaal rond…

Dan raad ik je aan: ga vanavond een half uur vroeger naar bed.

Ga liggen. Sluit je ogen.
En stel je opnieuw een kampvuur voor.

Nodig uit:

• de jongere jij

• de huidige jij

• de personen die erbij hoorden

• een mentor die veilig voelt

En vraag:
"Zijn er nog woorden die niet uitgesproken zijn?"

Doe het alsof je met een partner werkt:
hardop.
Laat de restjes eruit.

Vaak komt er in zo'n mini-opruimproces nog een extra inzicht.
Nog een laagje release.
En dan kan de vergeving ook vollediger worden.

Laat het rondgaan:

• jongere jij spreekt, de ander "antwoordt"

• huidige jij spreekt, de ander "antwoordt"

• mentor geeft laatste woorden

• jij vergeeft hen, zij vergeven jou

• jij vergeeft je jongere zelf, en je jongere zelf vergeeft jou

En dan:
omhels die jongere jij…
en laat haar/hém in jou terug thuiskomen.
Alsof die jongere versie nu mag opgroeien in liefde. In vrijheid.

En echt… slapen na vergeving?
Dat is een bijzonder diepe heling.

Geen alcohol vanavond

Nog één ding, heel concreet: geen alcohol vanavond.
Je lichaam is aan het clearen, ook al ben je je daar niet altijd bewust van.
Er gebeurt veel op celniveau.

Dus wees een beetje een "bewaker" van je lichaam:

• voedend eten

• niet te veel

• water

• rust

• zachtheid

En als er nog iets naar buiten wil bewegen: laat het gaan.

Namaste — wat het echt betekent

En dan: slaap diep. Slaap goed.
Slaap in de armen van genade… en in de armen van vergeving.

Een warme Namaste.

En je hoort me dat vaak zeggen.
Namaste betekent:
ik eer de waarheid in jou.
ik eer de liefde in jou.
ik eer de vrede in jou.

Ik buig voor dat wat jij in essentie bent:
Source.

Namaste.