tekst van Brandon bays

Moeiteloos Zijn – een geleide introspectie

Ik neem ons mee in een geleide introspectie naar moeiteloos zijn.
Stel jezelf eerst eens deze vraag:
op welke manieren ben je de laatste tijd aan het duwen geweest?

Heb je je verzet tegen iets dat gewoon is zoals het is?
Heb je gevochten tegen de realiteit, geprobeerd dingen naar jouw hand te zetten?
Alsof je een vierkante pin in een rond gat probeert te wringen?

Ben je het beu, dat vruchteloze, uitputtende gevecht?
Ben je klaar om te stoppen met het bevechten van papieren tijgers
en je over te geven aan moeiteloze zachtheid?

Dan ben je klaar voor deze introspectie.

Aankomen in adem en ruimte

Neem een diepe ademhaling in.
En laat los.

Sluit nu zachtjes je ogen
en neem nog een lange, trage ademhaling in.
Laat die adem rustig en gracieus weer uitstromen.

Nog een lange, zachte ademhaling in.
En adem langzaam uit.

Laat nu je bewustzijn zich openen, ruim vóór je.
Laat het zich openen achter je.
Voel of het zich uitbreidt naar alle kanten.

Merk de uitgestrektheid onder je op
en de grenzeloze open ruimte boven je.

En rust nu.
Rust in open ruimte.
In een wijde, stille omarming.

Gewoon rusten.

Ontspanning van het lichaam

Scan nu op een ontspannen manier je lichaam met je aandacht.
Er zijn waarschijnlijk plekken die meer spanning vasthouden dan andere.

Ga met je aandacht naar één plek waar je spanning voelt.
Maak die spanning voor een moment zelfs nog wat sterker.
Verhoog de weerstand daar.

En laat dan alles in één keer los.

Adem naar die plek
en voel hoe je ademhaling de resterende spanning oplost.
Blijf lange, trage ademhalingen nemen
terwijl de spanning verder verzacht.

Zoek nu een andere plek van spanning.
Span die plek aan.
Trek samen.
Echt samenknijpen.

En adem dan in één keer uit.
Voel hoe het loslaat.

Omring die plek met je aandacht.
Adem ruimte in
en laat bij de uitademing die ruimte door die plek stromen,
terwijl de spanning verder oplost.

Blijf aanspannen en loslaten
tot je hele lichaam ontspannen en open aanvoelt.

Ontspanning van de geest

Richt nu je aandacht op je geest.

Voel hoe de geest zich soms sluit als een vuist.
Samenknijpt.
Weerstand biedt.

En blaas bij de uitademing die spanning eruit.
Voel hoe de geest ontspant, verzacht, ruimer wordt.

Adem ruimte in.
Adem warmte en gemak uit.

Laat de spanning van de geest volledig los.
Volledig.
Terwijl ze verder oplost met elke ademhaling.

Ontspanning van je zijn

Check nu je hele zijn.

Als er ergens vasthouden is,
of strijd met het leven,
of weerstand tegen wat is —
maak het voor een moment intenser.

En zucht het dan uit.

Voel hoe je zijn ontspant.
Blijf loslaten terwijl je zachtjes uitademt.

Laat de ontspanning zich opnieuw verspreiden:
ruim en open vóór je,
vrij en wijds achter je,
uitgestrekt naar alle kanten,
oneindig onder je
en open, ruim boven je.

Rust nu
als een oceaan van ontspannen aanwezigheid.

Van strijd naar overgave

Nodig nu iets uit in je bewustzijn
waar je de laatste tijd mee hebt geworsteld
of waar je tegen hebt gevochten.

Voel volledig de spanning,
de samentrekking die ontstaat
wanneer je strijdt met wat is.

Zoals iemand in de oceaan die vecht voor zijn leven:
voel de intensiteit
én de zinloosheid van verzet tegen het leven.

Voel wat dit doet met je lichaam,
met je geest,
met je zijn.

Sta toe dat het nog intenser wordt.
Vecht harder.
Creëer nog meer weerstand.
Zet alles erop.

En stel je dan eens dit voor:

Wat als alles precies is zoals het bedoeld is?
Wat als alles wat nu gebeurt
plaatsvindt met een reden en een bedoeling
die je nu nog niet volledig kunt begrijpen?

Wat als je dit moment
volledig, totaal en zonder voorbehoud
zou accepteren zoals het is?

Wat als dit volledig de wil van genade is
en het niet in jouw handen ligt?

Wat als er werkelijk niets is
dat je moet doen,
zou moeten doen
of zou horen te doen
om het te herstellen?

Wat zou je voelen
als je volledig ontspant
en accepteert
dat wat hier is
precies is wat er nu hoort te zijn?

Rusten in genade

Wat als je, in volledige aanvaarding,
nu kiest om te stoppen met vechten?

Geef op.
Ontspan.
Laat los.

En wat als je, terwijl je loslaat,
voelt hoe je diep ontspant,
opent,
zachtjes valt
in een ruime omarming van oneindige aanwezigheid?

Wat als deze aanwezigheid je omringt,
je doordringt,
je steeds dieper meeneemt
in openen,
ontspannen,
vertrouwen?

Hoe zou het voelen
om te rusten in een oceaan van vertrouwen?

Gewoon zijn.
Moeiteloos zijn.

Geen oplossing nodig

Wat als je de behoefte opgeeft
om het te begrijpen,
antwoorden te vinden,
het te fixen,
te veranderen,
recht te zetten?

Wat als je volledig accepteert
dat wat hier is
gewoon hier is?

Ontspan
in de oneindige omarming van puur zijn.

Geen actie nodig.
Geen agenda.
Geen verlangen.
Geen grijpen naar begrip.

Alleen dit.

Wat als je jezelf volledige toestemming geeft
om even helemaal niets te weten?

Hoe voelt dat?

Rust.
Week.
Laat je doordrenken
in moeiteloze genade
voor de komende momenten.

Vertrouwen aan genade

Met niets te winnen,
niets te leren,
niets te bereiken of te veranderen,
stel zacht deze vraag:

Als genade voor deze situatie zou zorgen,
hoe zou het dan eenvoudig en moeiteloos worden gedragen?

En laat die vraag daarna volledig los.

Laat het antwoord over aan genade,
om zich te tonen
op haar mysterieuze manier,
op haar goddelijke timing,
wanneer het daar klaar voor is.

En als jij als kanaal wordt gebruikt
als onderdeel van een handeling of oplossing,
dan ligt het resultaat niet bij jou.

Dat ligt bij genade.

Geen doener.
Geen agenda.
Geen eer opeisen.

Alleen onpersoonlijke, geleide beweging.

Laat het in de handen van genade.

Als jij ergens een rol in hebt,
zal dat moeiteloos gebeuren.

En wanneer je merkt
dat je opnieuw begint te forceren,
zeg innerlijk: stop.

En stop dan ook werkelijk.

Ontspan je lichaam
en laat genade doen
waar ze perfect toe in staat is.

Terugkeren

Neem een diepe ademhaling in.
Nog een diepe ademhaling in
en laat los.

En als je ogen nog gesloten zijn,
mag je ze nu weer openen.

Emoties als poort – een geleide introspectie

Ik wil je nu uitnodigen om samen met mij een zachte, door emoties geleide introspectie te doen.
Een uitnodiging om je moeiteloos te openen in je emoties.

Emoties zijn een toegangspoort naar het oneindige.
Ze zijn de weg terug naar jezelf.
Ze geven je een eenvoudige, directe toegang tot de vrede die er al is — die je roept, diep vanuit je essentie.

De sleutel tot dit proces is eenvoudig:
ontspan volledig,
wees open,
en verwelkom alles wat zich aandient.

Wanneer er verhalen, drama's of herinneringen opkomen rond een emotie, hoef je daar niets mee te doen. Ga er niet in mee en laat je er niet door afleiden. Beelden zijn vaak gewoon manieren waarop de geest je aandacht probeert weg te trekken van de pure ervaring van het gevoel zelf. Ze zijn afleidingen, kleine mind-spelletjes.

Laat de beelden en herinneringen dus rustig voorbijgaan, terwijl je voelt wat ze emotioneel met je doen. Blijf bij het gevoel. Blijf open.
Verwelkom het gevoel volledig. Echt volledig.

Op een bepaald moment kan er een grote leegte verschijnen. Of een zwart, open veld. Of een soort niets. Ook dat is gewoon een bloemblaadje van jouw bloem.
Vraag dan zachtjes: wat zit er in de kern hiervan?
En ontspan. Open.
Je zult voelen hoe je er ook daar doorheen oplost.

Wanneer je hart open is en je houding ontspannen en welkomend blijft, kan het gebeuren dat je jezelf badend voelt — rustend, doordrenkt — in een oceaan van vrede, liefde en licht. Vrijheid.
Een grenzeloze aanwezigheid van genade die je omringt en helemaal door je heen stroomt.

Als er later een herinnering is die meer aandacht of heling nodig heeft, kun je daar altijd op terugkomen via een dieper emotioneel proces. Maar voor nu is dit genoeg:
laat beelden komen en gaan
en laat je volledige aandacht rusten in het gevoel dat er nu is.

Als je op enig moment je ogen wilt openen of wilt stoppen, is dat helemaal oké. Je kunt dit proces op elk moment onderbreken.
Gevoelens duren nooit eindeloos. Ze komen en gaan, zoals het natuurlijke ritme van het leven.
De ruime, grenzeloze aanwezigheid waarin je rust, blijft onaangeraakt door de emoties die erdoorheen bewegen.

Dat is helemaal oké.

De ruimte openen

Je kunt beginnen door een rustige plek te zoeken waar je de komende minuten niet gestoord wordt.

Begin met een intentie, of een gebed, dat je verlangt te leren je emoties te omarmen.
Dat je ze wilt verwelkomen.
Dat je er ja tegen wilt zeggen.

Laat je hele wezen weten dat alles welkom is in deze omarming.
Ook de verborgen emoties.
De weggestopte gevoelens.
De geheime, niet-erkende of onbekende delen.

Zet de intentie dat zelfs emoties die je nog nooit bewust hebt toegelaten, welkom zijn om zich te tonen.

Ga dan rustig zitten.
Laat je zijn tot rust komen.
En laat je bewustzijn ruim worden.

Ruim vóór je.
Ruim achter je.
Vrij en open naar alle kanten.
Uitgestrekt onder je.
Als een open hemel boven je.

En rust.
Als een open lucht van aanwezigheid.

Maak je hart zo wijd als de wereld.
Wijd genoeg om niet alleen jouw emoties te omvatten, maar alle emoties die bestaan.
Zelfs wijd genoeg om de emoties van je voorouders mee te dragen.
Laat de omarming van jouw liefde zo groot zijn dat ze het lijden van de hele mensheid kan bevatten.

Jouw liefde is zo groot.
Ze is alles-omvattend.
Alles-toelatend.
Alles-compassievol.

Een emotie verwelkomen

Nodig nu bewust één persoonlijke emotie uit om zich te tonen binnen deze omarming.

Laat haar volledig opkomen.
Onschuldig.
Zonder haar te willen veranderen, oplossen of analyseren.

Verwelkom haar gewoon.

Breng dan je aandacht naar de plek in je lichaam waar deze emotie je het sterkst lijkt vast te grijpen.
Voel de lichamelijke sensatie terwijl ze zich toont.

Omring die plek met je eigen aanvaarding.
Met je eigen liefde.

Laat de emotie voelen dat je écht bereid bent haar te voelen —
de sensatie,
de intensiteit,
de volle kracht ervan.

Als je ergens weerstand voelt opkomen, verwelkom ook die.
Dat is normaal.
Zo zijn we allemaal geconditioneerd.

En ook dit mag er zijn.

Breng je aandacht naar die weerstand en laat haar nu zacht worden.
Je kunt haar laten weten dat het veilig is om te voelen.
Dat ze je niet langer hoeft te beschermen.

Je mag volledig voelen wat er nu is.

Wees mild voor jezelf.

Zoals een bloem die opent

Je openen voor een emotie is als het openen van een bloem.
Je kunt het niet forceren.
Je kunt het alleen toestaan.

Uitnodigen.
Verwelkomen.
Ruimte geven zodat ze mag bloeien.

Laat het gevoel zich openen.
Laat het voller worden.

Als er een impuls komt om weg te lopen, om te vermijden, herken die dan.
Erken haar.
Weet dat dit menselijk is.

Zegen haar.
Omring ook dát met liefdevolle aandacht.

En keer dan zachtjes terug naar het oorspronkelijke gevoel.
Laat het volledig gevoeld worden.

Onze emoties zijn vaak schuw.
Ze zijn zo gewend om onderdrukt, genegeerd of weggeduwd te worden.
Als afgewezen kinderen vertrouwen ze ons niet meteen.

Ze kunnen aarzelend zijn, omdat je je vroeger zo vaak van hen hebt afgewend.

Dit is jouw kans om je nu naar je gevoel toe te keren.
Wat het ook is — verwelkom het met heel je hart.

Misschien wil je het zelfs verontschuldigen dat je zo streng of oordelend bent geweest.
Ontvang het met elke vezel van je wezen.
Aanvaard het volledig.
Omarm het.

Goed.

In de kern rusten

Wanneer het gevoel sterker wordt, wees dan nieuwsgierig naar wat er in de kern van zit.
Voel hoe je je opent, ontspant en overgeeft, recht in het hart van de emotie.

Je hoeft niets te doen.
Niets te veranderen.
Niets op te lossen.

Rust gewoon in de kern ervan.

Merk op waar je misschien nog weerstand voelt.
Verzacht die plekken.
Ontspan diep.

Wat is hier?

Goed.

Met de onschuld van een kind omring je het gevoel opnieuw, open je je, verwelkom je het volledig —
als een bloem die in volle bloei komt.

En voel dan, met zachte nieuwsgierigheid, wat er in het centrum zit.
Voel hoe je nog ruimer wordt.
Hoe je verder opent.
Hoe je erin zakt, erin oplost, erin ontspant.

Rust daar.

Wat is hier?

Je kunt dit blijven herhalen:
openen,
verwelkomen,
zakken in de kern,
laag voor laag de bloemblaadjes loslaten
tot je eenvoudig rust in de bron.

Een zacht leerproces

We staan allemaal nog maar aan het begin van het leren bevriend raken met onze emoties.
Van ze welkom heten.
Van ze echt voelen.

Elke keer dat je dit eenvoudige proces doet, zul je merken dat je meer ontspant.
Meer opent.
Meer vertrouwen krijgt.

Dit is een proces van leren vertrouwen op jezelf.

Met de tijd zullen weerstanden vanzelf oplossen,
naarmate je wezen je steeds meer vertrouwt.

Je bent een prachtige bloem.
Het is tijd om je te openen
en je verfijnde, unieke pracht te laten stralen.

Je emoties zijn je trouwste bondgenoten.
Ze maken deel uit van de dans van bewustwording.
Ze zijn de poort naar je ziel.

Helende douche meditatie

Deze meditatie is bedoeld voor momenten waarop je iets hebt gedaan, gezegd of gevoeld waar je niet trots op bent. Momenten waarvan je voelt: hier mag vergeving naartoe komen.
Daarom noem ik dit de helende douche-meditatie. Ze helpt je om situaties die nog niet zijn uitgeklaard onder ogen te zien, jezelf te vergeven en jezelf als het ware schoon te wassen van wat je meedraagt.

We beginnen met een diepe ademhaling in…
en laat los.
Nog een diepe ademhaling in…
en zucht het uit.
En nog één keer diep in…
en zucht.

Word je nu zachtjes bewust van je eigen bewustzijn.
Merk hoe ruim en open het is vóór je.
Hoe eindeloos en vrij het aanvoelt achter je.
Hoe wijd en open het is naar alle kanten toe.
Als een grote, open hemel van volledige aanvaarding.

Zie nu in je innerlijke beeld een kampvuur.
Een vuur dat staat voor liefde.
Voor eeuwige, onvoorwaardelijke acceptatie.

Rond dit vuur nodig ik je uit om een jongere versie van jezelf te laten verschijnen.
Dat kan een leeftijd zijn van heel jong tot bijna nu — vertrouw wat zich aandient.
En ook jij, zoals je nu bent, zit bij dit vuur.

Laat nu momenten in je leven opkomen waarop je jezelf hebt afgesloten van het leven,
of van iemand anders.
Misschien heb je iets gezegd waar je je voor schaamt.
Iets gedaan wat je liever ongedaan had gemaakt.
Misschien heb je je anders voorgedaan dan je werkelijk was.
Of je waarheid niet durven uitspreken.

We kennen ze allemaal — die momenten waarop ons hart niet open kon blijven.
Niet voor onszelf.
Niet voor het leven.
Niet voor anderen.

Nodig nu die jongere jij uit die zich toen heeft gesloten, die zich heeft teruggetrokken of heeft dichtgedaan.

En als er iets is wat je hebt gezegd of gedaan — of juist niet hebt gezegd of gedaan — waar je niet trots op bent, dan is dit het moment om dat eindelijk te ontladen.

Laat de jongere jij hardop spreken, daar waar je nu bent.
Zeg wat er toen gebeurde.
Wat je deed of zei.
Hoe het voelde om jezelf af te sluiten.
Hoe het voelde om een kans voorbij te laten gaan.
Om iets te zeggen wat je liever niet had gezegd.
Of om je af te wenden van je waarheid.

Het is belangrijk dat dit hardop gebeurt.
Laat het eruit komen.
In je eigen woorden.
Met de stem van die jongere jij.

En laat dan de jij van nu zachtjes hardop antwoorden.
Je kunt de woorden gebruiken die nu komen:

Het spijt me.
Ik had pijn op dat moment.
Ik wist niet hoe ik anders kon reageren.
Ik heb dingen gedaan en gezegd waar ik niet trots op ben.
Dingen die ik zou willen terugnemen.
Ik heb me afgesloten.
Het spijt me voor de pijn die dat heeft veroorzaakt — voor mezelf, voor anderen, voor het leven.
Het spijt me.

Zeg tegen de jongere jij, op jouw manier, hoe spijt het je is voor de manier waarop je je toen hebt afgesloten.

Open nu de borst van de jij van vandaag, alsof je vergeving echt wilt binnenlaten.
Zeg tegen de jongere jij:
Ik heb vergeving nodig.

Open je borst, je cellen, je hele wezen.
Laat de jongere jij je vergeven.
Laat het leven je vergeven.
Laat de betrokken mensen je vergeven.

Drink het in.
Neem het op, als een spons.

Zeg dan hardop:
Ik open me voor vergeving.
Ik verwelkom vergeving.
En ik vergeef mezelf.

Draai je opnieuw naar de jongere jij en zeg:
Het spijt me.
Ik was bang.
Ik ben dichtgegaan.
Ik vergeef jou.

Zie nu hoe je als het ware een zware jas, een schild, een harnas van schaamte, schuld, zelfverwijt en oordeel van de jongere jij afneemt.
Til het op.
En gooi het in het vuur.

Zeg tegen de jongere jij:
Je bent mooi zoals je bent.
Het is veilig om open te zijn voor het leven.
Alle vergeving is hier.

Zorg ervoor dat alles wat die jongere jij beschermde of afsloot, nu echt van hem of haar af is.
Het ligt in het vuur.

En terwijl het daar verbrandt, zie hoe er een grote opening ontstaat boven op je hoofd.
Een kolom die zich opent naar de hemel.

Van daaruit stroomt een krachtige, zuivere lichtstroom naar beneden.
Als een spirituele douche.
Een douche van vergeving.
Van zuivering.

Laat dit licht door de hersencellen van de jongere jij stromen.
Het wast alle manieren weg waarop je je hebt afgesloten van het leven.
Alle momenten waarop je jezelf niet kon vergeven.

Het licht stroomt door je hoofd,
langs je schouders en je nek,
door al die herinneringen van spijt, oordeel en zelfverwijt.

Het spoelt je bovenborst en bovenrug.
Het drenkt elke cel in vergeving.
Vergeving van het leven.
Vergeving van jezelf.
Vergeving van het universum.

De zachte stromen van genade wassen door je buik en je onderrug.
Door je bekken, je dijen, je knieën, je benen.
Elke molecule wordt schoongewassen van alles wat je jezelf ooit kwalijk nam.

Het stroomt via je poriën weer naar buiten, de wereld in.
Deze spirituele douche reinigt zelfs je bewustzijn.

En terwijl dit gebeurt, zegt de jij van nu tegen de jongere jij:
Het spijt me voor de pijn die er was.
Weet dat alle vergeving hier is.
Ik vergeef jou.
Het leven vergeeft jou.
Alle vergeving is hier.

Het is tijd om alle deuren van je wezen te openen
en vergeving volledig binnen te laten.

Geef de jongere jij nu een ballon.
In deze ballon zit zelfaanvaarding.
Laat de jongere jij dit inademen.
Laat het door het hele lichaam stromen.

Geef dan een tweede ballon, gevuld met zelfliefde.
Laat ook dit ingeademd worden.
Laat het alles doordringen.

En een derde ballon, gevuld met zelfvergeving.
Adem ook dit in.
Laat het zich verspreiden door het hele lichaam.

Zeg tegen de jongere jij:
Ik vergeef mezelf voor alles waar ik mezelf vroeger voor veroordeelde.
Ik vergeef mezelf.
En ik vergeef jou.

Zeg dan:
Je hoeft nooit meer terug te gaan naar die oude afsluiting.
Vanaf nu mag je open blijven.
En het leven toelaten om van je te houden.

Omhels nu de jongere jij.
Laat hem of haar in je opgaan.
Laat deze jongere versie van jou opgroeien in zelfvergeving, zelfliefde en zelfaanvaarding.

Het kampvuur verdwijnt.
En wat overblijft is bewustzijn:
open, ruim en vrij vóór je,
grenzeloos achter je,
wijd naar alle kanten,
ruim onder je,
hemelachtig boven je.

Het leven zelf is open, sprankelend —
een oceaan van aanvaarding en vergeving.

Blijf hier nog even in rusten.
Doorweekt.
Doordrongen.

Het feit dat je dit kunt voelen, betekent dat je hier kunt beginnen.
Vanaf nu.

Neem een diepe ademhaling in…
en laat los.
Nog een diepe ademhaling in…
en nog één.

En wanneer het goed voelt,
kun je je ogen openen
in deze oceaan van aanvaarding.

Nog een laatste diepe ademhaling in…
en open je ogen.