Goedemorgen, welkom terug

Namaste… en goedemorgen.
Ik hoop dat je gisteren mooie processen hebt gehad. En dat je vanmorgen, met dat shaken, je lichaam wat losser hebt gemaakt… zodat de energie weer kan stromen.

Soms voelt zo'n Journey echt alsof je sport hebt gedaan.
Dan is het zó fijn om even te schudden, te ademen, te bewegen… en je lijf te laten zeggen: "oké… we mogen weer door."

Over je hoofd dat "in de weg" zat

Ik wil even bij je inchecken:
hoeveel van jullie hebben ergens in het proces gemerkt dat je hoofd zich ermee bemoeide?

Dat het checkte… oordeelde… commentaar gaf…
"Ben ik diep genoeg?"
"Doe ik dit wel juist?"
"Waarom voel ik zo weinig?"
"Die ander begeleidt me niet zoals het hoort…"

Ja. Dat dus.

En ik wil je iets geruststellends zeggen: dat is normaal.
Dat is de natuur van de mind.

De mind is vaak gebouwd op angst, twijfel en oordeel.
Niet omdat jij "fout" bent—maar omdat dat deel in jou denkt dat het je veilig moet houden.
Het staat op scherp. Hyperalert.

Alsof er in jou een soort "super-ego" zit dat boven het proces hangt en alles probeert te managen:
"Komaan. Doe het goed. Ga dieper. Niet zo flauw. Dit klopt niet."

Je mind zegt zelden:
"Wauw, je bent ongelooflijk. Jij bent de diepste deelnemer ooit."
Nee hoor. Die mind is meestal eerder:
"Waarom lukt dit jou nooit?"
"Je voelt weer niks."
"Je bent verdoofd."
"Je doet het verkeerd."

Welkom in het mensenlichaam. 😉

Het copy-machine-effect: eerste keer is altijd stress

Ik moet daar altijd aan denken: de eerste dag op een job.
Je baas vraagt iets simpels—maak 30 kopieën van een boekje.

En dan sta je voor zo'n professioneel kopieerapparaat…
en het lijkt ineens raketwetenschap.

Je denkt: hoe krijg ik dit dubbelzijdig? Hoe nieten? Hoe pagineren? Help?
En je hoofd slaat op hol.

Maar een week later sta je daar… cappuccino in je hand… babbelend met een collega… knopjes duwend zonder na te denken.

Dat is exact hoe het werkt met de Journey.
De eerste keer: mind op scherp.
De tweede keer: "ah ja, ik ken die woorden."
De derde keer: mind verveelt zich. Zakt weg.
En dán… kan je vaak verrassend diep gaan.

Dus als je mind zich roerde: dat is geen bewijs dat je faalde.
Dat is bewijs dat je iets nieuws deed.

Brian in Engeland: het verhaal van "ik deed alles fout"

Ik wil je iets vertellen dat je misschien helpt, als je denkt: "ik was de enige die worstelde."

Jaren geleden gaf ik een Journey Intensive in Engeland, in een streek die ze "the Potteries" noemen.
Heel down-to-earth volk. Praktisch. Rechttoe-rechtaan.
Zo van: mannen zijn mannen en vrouwen zijn ook mannen. Je kent dat type. 😄

Daar was een man: Brian.
En die worstelde… echt.

Ik keek naar hem en ik dacht: oei… die zit vast.
En ik had respect. Want iemand die blijft zitten in zijn struggle… die is eigenlijk moedig.

Ik ging even een andere ruimte in.
Een half uur later kom ik terug… en zijn partner is weg.
In de plaats zit er een trainer bij hem.

Ik dacht: hmm… trainers horen niet over te nemen… maar oké, ik vertrouw het wel.

Nog een half uur later: die trainer weg.
Er zit ineens een andere trainer.
En in mijn hoofd krijg ik zo'n "Roodkapje"-gevoel: waar verdwijnen ze allemaal naartoe? 😅

Die avond, rond 11 uur, was alles gedaan.
Ik wou vertrekken, liep langs de kast waar al het apparatuur stond… en zag dat de deur op een kier stond.

Ik denk: wat is het nut van alles op slot te doen als iemand de deur open laat?
Dus ik duw die deur open…

En daar, in het donker, tussen al dat apparatuur… zat mijn hoofdtrainer in een kast Brian een proces te geven.

In een kast. In het donker.
Ik dacht alleen maar: oké… blijkbaar was dit nodig.
En ik ben naar mijn B&B gegaan.

Satsang: waarheid delen in open aanwezigheid

De volgende dag hadden we een cleansing meditatie en daarna satsang —
"sat" is waarheid, "sangha" is in het gezelschap van waarheid.

En iedereen deelde wat er gebeurd was:
Source-ervaringen… campfire-inzichten…

Er was zelfs een vrouw die 's nachts nog een mini-proces deed in bed.
En in dat campfire-proces "kwam" haar zus binnen — iemand die ze al 18 jaar niet gesproken had.

Ze dacht: dit is belachelijk… ik weet zelfs niet meer waar het ruzie over ging… we houden van elkaar… we hebben zoveel tijd verloren.

Ze nam zich voor: morgen om 8u bel ik haar.

Ze staat om 8u bij de telefoon… en nét als ze de hoorn wil opnemen… gaat de telefoon.
Haar zus.

Haar zus zegt: "ik lag wakker rond 23u30… en ik dacht aan jou… dit is toch gek… 18 jaar… zullen we dit achter ons laten?"

En die vrouw zei:
"Het voelde alsof ik in Source één beweging maakte richting vergeving… en dat het universum — mijn zus — daarop antwoordde."

Satsang is soms… magisch in zijn eenvoud.

Brian vertelt de echte waarheid

En dan steekt Brian zijn hand op:
"Brandon… ik moet spreken. Iedereen spreekt hier waarheid. Ik ook."

Hij zei:
"Ik denk dat ik de enige ben die niks juist gedaan heeft."

En hij legt uit:

• Hij is een people pleaser.
  Hij begon dingen te zeggen waarvan hij dénkt dat zijn partner ze wilde horen.
  En hij voelde: ik ben niet eerlijk.

• Dan probeerde hij met een andere man… maar die klonk als zijn vader.
  En meteen schoot zijn oude patroon aan: goedkeuring zoeken.

• Dan met een vrouwelijke trainer… ging het beter…
  maar hij vergeleek zichzelf met de live demonstratie die ik vooraan had gedaan met een man die zó intens ging dat de hele zaal mee trilde.

Brian zei:
"Mijn emoties zijn stil. Ik ben gereserveerd.
Ik zag wat licht, wat vrede… maar niet 'ik ben God en het universum' zoals die man."

En aan het campfire voelde hij zich mislukt…
en hij begon "de juiste woorden" te zeggen.
Vergeving? Lip service.
Future integration? Ook wat verzonnen.

Tot hij uiteindelijk naar mijn hoofdtrainer stapte en zei:
"Is er een plek waar Brandon ons niet vindt? Want elke keer als ik mijn ogen open doe, kijkt ze naar mij."

En zo zijn ze dus in die kast beland.

Maar… hij zei ook:

"In Source voelde ik: het is overal. Binnen. Buiten. Overal.
Het was alleen niet zoals ik het verwachtte.
En het voelde zó bekend."

Natuurlijk voelde het bekend.
Het is je eigen ziel.
Dat kan niet anders dan vertrouwd zijn.

Hij zei:
"Campfire: ik probeerde leeg te spreken… maar ik hield misschien 10 à 15% achter.
En mijn vergeving was misschien 75-80%, geen 100."

En dan zegt hij iets heel belangrijks:

"Bij future integration checkte ik eindelijk mijn lichaam.
En mijn lichaam voelde… oké. Over tijd voelde het goed.
Het was alleen niet spectaculair zoals ik dacht dat het moest zijn."

Hij ging naar huis en zei tegen zijn vrouw:
"Ik ga niet terug. Ik ben de enige die alles fout deed."

En zijn vrouw… (hou je vast)… zei:
"Jawel. Je gaat terug. En deze keer doe je het juist."

De zaal lachte wat ongemakkelijk.
En ik probeerde de boel te verzachten en zei:

"Brian… ik ben eigenlijk blij dat je dit deelt.
Want er zijn zóveel mensen die ergens denken:

• ik hield iets achter

• ik durfde niet alles zeggen

• mijn vergeving was niet helemaal rond

• ik checkte mijn lichaam niet

• ik vraag me af of ik het verzin"

Jij zegt nu hardop wat velen stil denken.

De twist: "Ik heb een map gelezen… zonder bril"

Later, na een sessie over de fysieke Journey, wou ik iedereen in een gebed brengen.
Ogen dicht. Adem in…

En ik hoor een mannelijke stem.

Ik open mijn ogen: Brian steekt zijn hand op.
"Brandon, ik moet spreken."

Ik zeg: "Brian… dit is geen satsang-moment, we gaan zo de processen in."

Maar ik kijk hem aan… en hij heeft van die… diamantogen.
Die blik van iemand die echt open is gegaan in Source.

Dus ik zei: "Oké. Iedereen ogen open. Brian moet iets delen."

Hij houdt zijn script omhoog en zegt:
"Ik lees dit… zonder bril."

Ik denk: oké… en?

En hij zegt:
"Brandon… ik ben hier geraakt zonder bril.
Mijn vrouw duwde me buiten voor ik die kon nemen.
Ik ben zelfs verdwaald… en ik heb een kaart gelezen met piepkleine lettertjes… zonder bril.
Ik heb al sinds mijn acht jaar een bril. Ik kan niet lezen zonder."

En ik maakte een grap:
"Ah Brian… jij was toch die man die niets juist deed?"

Maar… hier komt het:
dit werk gebeurt niet op het niveau van je denkhoofd.
Het gebeurt op het niveau van iets veel groters.
Op het niveau van de ziel.

En zijn ziel wist:
hij was bereid om te kijken.
Te zien.
Te voelen.
Drie keer zelfs.

En oogcellen vernieuwen snel — binnen twee dagen zijn er al heel wat nieuwe.
Ik heb het zó vaak gezien dat mensen op dag drie merken:
hun lenzen werken niet meer zoals vroeger.
Hun bril klopt niet meer.

Er was ooit zelfs een journaliste in Antwerpen die dat meemaakte, en ze schreef erover.
En ze droeg sindsdien geen lenzen meer.

Moraal: zegen je mind… en laat je lijf doen wat het kan

Je mind kan roepen:
"onzin… ik doe het fout… ik ben slecht…"

Maar je lichaam luistert niet naar je mind om je hart te laten slaan.
Je mind regelt je celregeneratie niet.
Je mind is… eerlijk… wat onhandig naast die enorme intelligentie die je draagt.

Dus als je mind zich ermee bemoeit:
zegen het.
"Dankjewel, je probeert mij veilig te houden."
En laat het dan naar de achtergrond zakken.

Want de Journey gebeurt op een dieper niveau:
het niveau van de ziel, van de oneindige intelligentie.

Voor vandaag: de fysieke Journey is zachter

En ik wil je ook dit zeggen:
de fysieke Journey is meestal makkelijker dan de emotionele.

Geen lagen om af te dalen.
Niets om te "noteren".
Het is meer als een begeleid verhaal… een spiritueel avontuur ín je lichaam.

En omdat je gisteren al (al was het maar een klein barstje) in Source kwam,
heb je de ingang al gevoeld.

En zelfs een klein barstje is genoeg.
Source wordt breder… vanzelf.
En vandaag zal je merken: je wordt dieper getrokken.
Zacht. Natuurlijk.

Nu: de helende zand-meditatie

Dus, lief mens… we gaan nu naar die cleansing meditatie.
Om de restjes van gisteren te clearen:
vermoeidheid, twijfel, spanning, "dross"… alles wat nog wat hangt.

Maak het jezelf comfortabel.

En dan… samen:

Adem diep in…
… en laat los.

Sluit je ogen.

Adem nog eens diep in…
met openheid… en adem die openheid de ruimte in.

Adem in met bereidheid…
"ik ben bereid om dit te ervaren."

En adem in met vertrouwen…
vertrouwen in jezelf…
vertrouwen in elkaar…
vertrouwen in het leven.

Laat je hart wijd worden… zo wijd als de wereld.
Wijd genoeg om alles te ontvangen wat hier leeft.

Dit is liefde die zo groot is… als een oceaan.
Stil. Diep. Eindeloos.

Je voeten: dankbaarheid en zand

Breng je aandacht naar je voeten.

Je voeten… die trouwe dienaars.
Ze dragen je.
Ze lopen, rennen, fietsen, trappen, staan op.
Zeg ze zachtjes dankjewel.

En laat je voeten weten:
nu mogen jullie rusten.

En dan… stel je voor:
zwaar, helend zand — zuiver wit — stroomt je voeten binnen.

In je tenen…
in de voetzolen… de bogen…
je enkels…
en langzaam omhoog je onderbenen in…
scheenbenen… kuiten…
alsof je je benen vult… zoals je een fles vult met zand.

Tot in je knieën…
achter je knieën…
je dijen… onder, midden, boven…
tot aan je heupen.
Aan beide kanten.

En laat alle spanning die daar nog zat…
alle restjes toxisch…
twijfel… negativiteit… vermoeidheid…
laat het maar uit je cellen lekken… het zand in.

Alsof het zand het opzuigt.
Drenkt. Meeneemt.

En dan… een grote deur achteraan je benen gaat open…
en al het zand schuift eruit.
Elke korrel neemt iets mee.
Elke korrel draagt spanning weg.

En wat achterblijft is… openheid.
Helderte.
Stilte.

Je romp: zand door buik, rug, borst, armen

En nu… laat datzelfde helende zand je bekken vullen.
Heupen… onderbuik… die diepe plek waar zoveel opgeslagen kan liggen.

Het zand stroomt omhoog… door je buik…
onderrug… taille… middenrug…
zonnevlecht…
je middenrif…

En voel hoe je adem vanzelf ruimer wordt
als het zand je borst vult…
je longen… ook de achterkant van je longen…
je hartgebied…

Dan je schouders… sleutelbeenderen…
en het zand stroomt je armen in:
bovenarmen… ellebogen… onderarmen…
polsen… handen… vingertoppen.

En weer:
laat alles wat nog vastzit…
stress… twijfel… moeheid…
in het zand stromen.

En dan… een grote deur achteraan gaat open…
en al het zand schuift weg…
en neemt mee wat je niet meer hoeft.

En wat achterblijft:
een stille oceaan van bewustzijn.

Je nek en hoofd: zand, ontspanning, zachtheid

Nu je keel… je nek…
zand in de spieren vooraan…
spieren achteraan…
je strottenhoofd… je stem…

En omhoog naar je schedel…
zand stroomt langs je kaak…

Geef je kaak de boodschap:
je mag loslaten.

In je mond… tanden… tong…
zacht in je lippen…
ontspan zelfs het verhemelte…

In je neus… sinussen…
gezichtsspieren… jukbeenderen…

In je oren… tot diep in de buis van Eustachius…

En dan… je brein.

Geef je brein de boodschap:
je hoeft het niet vast te houden.

Zand in het onderste brein…
midden… boven…
in je ogen en oogkassen…
zacht in de ooghoeken…
glad over je voorhoofd…

Tot het zand zelfs door je hoofdhuid naar buiten stroomt…
alsof het je hele systeem reinigt.

En laat dan alle restjes spanning…
toxisch… twijfel… moeheid…
mee in het zand stromen.

En dan…
een deur achteraan je nek en hoofd gaat open…
en al het zand schuift eruit.
Alles weg.

En wat overblijft:
scintillerende stilte.
Heldere, open aanwezigheid.

Rusten in de oceaan

En wat als die stilte nu groter wordt…

Vrij en ruim vóór je…
nog ruimer achter je…
eindeloos aan de zijkanten…
grenzeloos onder je…
hemels boven je…

En wat als jij gewoon rust…
op de bodem van die oceaan.
Diep. Stil.

En wat als elke gedachte gewoon een signaal is:
dieper.
Niet om weg te duwen…
maar om nog dieper te zakken.

Gedachten mogen drijven bovenaan…
zoals wrakhout op het water…

En jij blijft…
op de bodem…
in de diepte…
in die stille oceaan.

Adem diep in…
… zucht het uit.

Nog eens… diep in…
… en zucht.

En rust.

Ogen open of ogen dicht… same, same.
Bewustzijn blijft.

Vrij vóór je…
vrij achter je…
vrij rondom je…

En wanneer je klaar bent…
adem nog eens in…
zucht…
en open je ogen…
in deze oceaan van stille helderheid.

tekst van Brandon bays 2 - 1 

We nemen nu even tijd om samen te delen vanuit wat er leeft.
Niet vanuit theorieën, modellen of ideeën over hoe de wereld zou moeten veranderen, maar vanuit wat zich hier toont. In jou. In je lichaam. In die stille wijsheid vanbinnen.

Dit is een moment om te spreken vanuit directe ervaring.
Niet over "daarbuiten", maar over wat zich vanbinnen aandient.
Over vragen die opkomen. Over inzichten die zich laten zien. Over iets dat je misschien nog niet helemaal kunt benoemen, maar dat wel gevoeld wordt.

En als je merkt dat er iets in je borrelt…
dat zachte duwtje van "ik zou iets willen delen" —
ook al weet je niet precies hoe, ook al twijfel je, ook al voelt het spannend —
dan is dat oké. Dat is genoeg.

Je mag dat volgen.
Je mag je hand opsteken.
En wat er dan komt, mag gewoon komen.

Een van de vrouwen deelt dat ze zich deze ochtend heel rauw voelt.
Dat de tranen blijven stromen en dat ze niet goed weet waar ze ermee naartoe moet.

En het antwoord komt zacht maar helder:
Dit is eigenlijk iets heel goeds.

Hoe vaak, in je dagelijkse leven, laat je jezelf toe om écht rauw te zijn?
Hoe vaak laat je tranen gewoon hun weg gaan, zonder ze te moeten verklaren of stoppen?

Ze zegt:
"Niet vaak. Als ze komen, laat ik ze toe… maar zo vaak gebeurt het niet."

En dan volgt de uitnodiging om even in te checken bij haar lichaam.
Nu ze dit hardop heeft uitgesproken —
wat merkt ze dan nog meer?

Ze voelt diepe verdrietigheid.
Niet gekoppeld aan iets concreets.
Het stroomt gewoon.

Ze benoemt ook iets anders: een voortdurende weerstand.
Verdriet komt op, dan weerstand, dan weer verdriet.
Als een soort touwtrekken in haar systeem.

En wat teruggegeven wordt, is dit:
Wat hier nu zichtbaar is, is verdriet.
En weerstand… die is zo menselijk.
Daarom verwelkomen we in dit werk ook de weerstand zelf.

We vechten er niet tegen.
We maken er ruimte voor.
En vaak… verzacht die dan vanzelf.

Die weerstand is niet "van jou".
Het is geen fout.
Het is een beschermingsmechanisme dat zegt:
"Dit is veel. Ik wil je veilig houden."

En dat mechanisme heeft nu gezien:
Ze is hier gisteren doorheen gegaan. Ze leeft nog. Ze is oké.
Dus het kan een stapje terug doen.
En dan komt er meer ruimte voor het verdriet om te stromen.

Dat is zó herkenbaar.
Zó normaal.

Ze merkt ook op hoe het verdriet meteen opkomt zodra ze voor het scherm zit.
Alsof haar systeem weet: hier mag het.

En het antwoord is eenvoudig:
Het is niet jouw taak om het te stoppen.
En ook niet om het te starten.
Laat het komen.
Laat het gaan.

Dit is een ochtend van integratie.
Van laten bezinken.
Van loslaten wat verder mag wegvallen.
Van inzichten die vanzelf ontstaan.

Een andere vrouw deelt hoe ze zich na gisteren moe maar goed moe voelde.
Een vermoeidheid die ze al lang niet meer had gevoeld.
Omdat ze aanwezig was.
Omdat ze even niet werd geregeerd door zorgen die er eigenlijk niet toe doen.

Ze voelt dat er iets loslaat.
Dat ze meer in het nu zit.
Minder vast aan het verleden.
Minder angstig naar de toekomst.

Ze voelt zich opener.
Minder oordelend.
En dat stemmetje — dat papegaaitje op haar schouder dat altijd zegt "je kan dit niet" —
dat is stiller geworden.

Ze zegt:
"Ik voel dat ik weer zelf aan het stuur zit."

En wat daarop volgt is een mooie bevestiging:
Je was al een open mens.
Maar dit is een andere openheid.
Niet naar buiten, maar naar binnen.

Wanneer je hier opent, vallen de gehechtheden aan verleden en toekomst wat weg.
En ontstaat er ruimte.
Vrijheid.
Rust.

Ze deelt ook iets heel essentieels:
Dat wat er ook gebeurt in de wereld…
wat er ook op ons afkomt…
niets je ziel kan besmetten.
Dat licht in jou blijft onaangetast.

En dat besef… dat verandert alles.

Iemand anders deelt iets heel bijzonders.
Ze had een diepe, zachte ervaring in Source.
En daarna, thuis… gebeurde er iets onverwachts.

Haar partner — die eigenlijk helemaal niets heeft met dit soort werk —
leek zelf door een proces te gaan.
Zonder dat zij iets zei.
Zonder dat ze iets probeerde te doen.

Er was gewoon… iets verschoven.
Op een niveau voorbij woorden.

En dat wordt erkend als iets wat soms gebeurt:
Niet omdat je het wil.
Niet omdat je het stuurt.
Maar omdat er verbinding is.

Wanneer hier iets verschuift,
kan dat resoneren bij een ander —
zonder dat die ander "meedoet".

Het is geen verantwoordelijkheid.
Geen taak.
Maar soms wel een geschenk.

Er wordt zelfs een persoonlijk verhaal gedeeld over een diep vergevingsproces,
waarbij op exact hetzelfde moment, in een ander land,
de betrokken persoon contact opnam —
alsof iets door het veld heen was aangeraakt.

Niet altijd.
Niet als regel.
Maar soms… gebeurt het zo.

Er wordt ook gesproken over de mind die actief blijft tijdens meditatie.
En hoe bevrijdend het kan zijn om haar niet meer te willen stoppen.

Niet te bevechten.
Niet stil te leggen.
Maar haar gewoon te laten doen wat ze doet.

"Jij mag praten,"
"ik kijk wel."

En dan blijkt:
ze stoort het proces niet.

Er ontstaat ruimte.
Openheid.
Alsof cellen zich openen.

Een vrouw deelt hoe ze zich tijdens haar proces weer als een kind voelde.
Niet kinderachtig.
Maar verbonden zoals een kind verbonden is met Source.

Speels.
Levend.
Vol levensenergie.

Niet als een spirituele high.
Maar als puur leven.

Ze beschrijft ook dat gevoel van vroeger:
dat kinderen soms aanvoelen dat er "iets" van hen verwacht wordt in de wereld van volwassenen —
zonder te weten wat.

En hoe bevrijdend het is om te voelen:
er is niets om aan te voldoen.

Dat beeld van "de volwassen wereld"…
bestaat eigenlijk niet.
Het is een projectie.
Een verzameling verhalen.

Wanneer je terugzakt in die eenvoud,
mag je gewoon zijn.

En ja — daarna kan het beschermingssysteem weer opspelen.
Onrust.
Onzekerheid.
Dat hoort erbij wanneer iets nieuws zich opent.

Je hoeft dat niet weg te duwen.
Geef het tijd.
Geef het ruimte.

Er komt ook een vraag over tinnitus.
Over geluid dat soms plots sterker wordt.
En of je moet teruggaan naar een specifiek moment in het verleden.

En het antwoord is zacht maar duidelijk:
Je hoeft het niet te weten.
Je hoeft het niet te begrijpen.

De uitnodiging is:
ben je bereid om los te laten dat het "dit" moet zijn?
En open te staan voor wat het lichaam weet?

Het lichaam draagt een intelligentie
die vele malen groter is dan ons denkvermogen.

Wanneer je stopt met willen fixen,
en zelfs bereid bent om het ongemak te ontmoeten…
kan er ontspanning ontstaan.

En soms… verdwijnt wat eerst zo vast leek.

Niet altijd.
Maar vaak.

Een jonge vrouw deelt iets heel kwetsbaars.
Tijdens haar proces kwam er iets omhoog dat ze nooit had durven voelen:
woede.
Wraak.
De wens dat iemand die haar pijn deed zou lijden.

En dat was confronterend.
Omdat ze zichzelf altijd als "vergevingsgezind" had gezien.

En wat haar wordt teruggegeven is dit:
Dat deel mocht eindelijk spreken.
Dat deel droeg pijn.
En pijn die geen stem krijgt, blijft vastzitten.

We hebben allemaal licht én schaduw.
Door ook de schaduw welkom te heten,
worden we heel.

Het lichaam kan daarna moe zijn.
Pijnlijk.
Beverig.

Dat is geen fout.
Dat is verwerking.

Tot slot deelt iemand hoe haar lichaam nu reageert op alles wat gezegd wordt.
Pijn die meebeweegt met verhalen.
Emoties die ineens voelbaar zijn.

En de uitnodiging is zacht maar krachtig:
begin te luisteren.

Zonder schuld.
Zonder oordeel.

Er is geen emotie te groot om welkom te zijn.
Geen sensatie te veel.

Wat gevoeld wordt, mag komen.
En wat komt… gaat ook weer.

En zo wordt er samen afgerond.
Met erkenning.
Met zachtheid.
Met ruimte.

Er wordt een pauze aangekondigd.
Vijftien minuten.
Om te ademen.
Om te bewegen.
Om te laten bezinken.

En daarna…
gaan we verder.

Terugkomen in de ruimte 2 . 3

Kom maar rustig terug naar je plek achter je scherm.
Zodat we weer samen kunnen verbinden… communiceren… en verder bouwen op wat er gedeeld werd voor de pauze — in wat we satsang noemen.

Ik vond het zó mooi om jullie te horen.
Echt. Claire en ik zeiden het net nog tegen elkaar: wat een verbinding.
Wat een eerlijkheid.
Wat een dingen die ineens omhoog kwamen… alsof er deuren open gingen die je misschien niet eens wist dat je ze nog had.

En wat ik zo bijzonder vind:
door die openheid laten we ook iets anders los.
Alle ideeën over wie we "zouden moeten zijn".
Wat we "zouden moeten voelen".
Wat we "zouden moeten doen".
Hoe Source "hoort te zijn".
Hoe we het zouden moeten vasthouden.
Of we nu "een goed kind" moeten zijn… of "een volwassen mens"… enzovoort.

Er zat in jullie delen iets heel menselijks:
als we de deuren wijder openen, komt er soms ook overweldiging.
Een niet-weten.
En tegelijk… voelt het ook goed.
Levend.
Echt.

En soms hebben we gewoon die geruststelling nodig:
dat het oké is dat er dingen door ons bewustzijn komen
die we niet kunnen controleren.
Dingen die we misschien "oncomfortabel" noemen.
Of waar we het label "negatief" op plakken.

Maar als we open blijven…
dan mogen die dingen komen.
En weer gaan.
En dan wordt het energie in beweging.
Het doet zijn werk.

En precies dát… helpt heling op gang.
Fysiek, emotioneel, mentaal.

Want in de slipstream van die bewegende energie
komen ook oude cellulaire herinneringen mee.
Oude overtuigingen.
Oude ideeën die ooit gezegd hebben:
"Nee. Dit mag niet."
"Niet voelen."
"Niet te veel."
"Doe normaal."
"Zet een deksel erop."

En waar een deksel zit… ontstaat stagnatie.
En stagnatie werkt — simpel gezegd — tegen groei in.
Tegen ontwikkeling.
Tegen heling.

Dat is het minste wat ik je kan zeggen, vanuit directe ervaring.

Dus ja… wat jullie deelden was prachtig.
Die rauwheid.
Die openheid.
En het feit dat we samen konden luisteren.

Een begeleide oefening: de deuren open

Vanaf hier neem ik je mee in een begeleide introspectie.
Meditatie… visualisatie… noem het zoals jij wil.

Het doel is simpel:
de deuren in jou nog wat wijder openen.
Zodat je jezelf opnieuw toestemming geeft
om terug te keren naar het leven.
Naar jouw binnenwereld.
Naar verlangens.
Naar die zachte "ik wil…" die misschien lang is weggeduwd.

Terwijl je tegelijk verbonden blijft met het grotere geheel.

En dan kijken we:
wat gebeurt er als we even loslaten…
pantser.
limieten.
identiteiten.

De vraag: Wie ben jij?

Daarna komt een tweede deel.
Ik ga je een vraag stellen:

Wie ben jij?

En ik nodig je uit: laat die vraag binnenkomen…
en wat er ook verschijnt, fluister het zachtjes hardop.

Je zal mij dan horen zeggen: dank je.
En dan vraag ik opnieuw: wie ben jij?
En opnieuw: fluister wat er komt.
En opnieuw: dank je.

Zo gaan we een paar minuten door.
Vijf… zes… zeven… zolang het klopt.

Je hoeft er niks mee te doen.
Je hoeft niets te fixen.
Laat de ervaring gewoon de ervaring zijn.

En als er op een moment niets opkomt…
alleen rust…
en woorden passen niet…
dan is dat óók helemaal goed.

Want die vraag is niet bedoeld om te weten hoe je heet.
Waar je werkt.
Of met wie je samenleeft.
Dat is niet waar dit vandaan komt.

De vraag komt uit dit:

Alles mag komen en gaan door het bewustzijn.
Emoties komen, emoties gaan.
Lichaamssensaties komen, gaan.
Gedachten komen, gaan.
Relaties komen, gaan.
Carrières komen, gaan.
Lichamen komen, gaan.

Maar… wat is het dat dit waarneemt?
Wie — of wat — is zich daarvan bewust?

Dat gaan we onderzoeken.
Niet met het hoofd.
Maar door te ervaren.

En nogmaals: je kan dit niet juist doen.
En niet fout.

Zak in je stoel

Neem een fijne houding.
In je stoel… op je plek… waar je ook bent.

Adem diep in…
…en uit.

Laat je ogen nu maar sluiten.

Nog een ademhaling in…

De mentor

Stel je nu voor dat je een mentor uitnodigt.

Iemand die je gekend hebt…
of iemand die je graag zou kennen…
een wijze… een leraar… een zachte aanwezigheid.

Iemand wiens wijsheid je vertrouwt.
Bij wie je je veilig voelt.

Of die persoon nu leeft of niet…
in energie en bewustzijn kan die hier zijn.

Laat die mentor verschijnen.
Misschien zie je een beeld.
Misschien voel je alleen een weten: hij/zij is hier.

En stuur dankbaarheid.
Voor de steun.
Voor de aanwezigheid.

Het jongere jij

En nu nodig ik je uit om een jongere versie van jezelf te laten verschijnen.

Niet één specifieke leeftijd moet het zijn —
het mag een symbool zijn voor al je jongere jij's.
Van geboorte tot twee seconden geleden.

Maar dit jongere jij vertegenwoordigt vooral dat stukje
dat ergens onderweg verward raakte.

Omdat er ooit, vroeger, die natuurlijke verbinding was:
met alles.
met leven.
met dromen.
met voelen.
met creëren.

En toen kwam er iets…
direct of indirect…
dat zei:

"Word maar groot."
"Doe normaal."
"Wees realistisch."
"Bescherm jezelf."
"Niet zo gevoelig."
"Niet zo dromerig."

Er kwam een afscheiding.
Een bescherming tegen pijn.

Er kwamen regels over emoties:
deze wel… deze niet.
dit mag… dat is te veel.
Geen tijd voor dromen.
Geen tijd voor verlangens.

Alleen maar "realiteit", "verantwoordelijkheid", "moeten".

Kijk dit jongere jij nu eens in de ogen.
En voel… hoe is dat, om die blik te ontmoeten?

Stap in het jongere jij

Stel je nu voor dat je in dat jongere jij stapt.
Dat je het vanbinnenuit voelt.

In die tijd van verwarring en conflict…
welke emoties zijn hier?

Welkom ze.
Echt welkom.

En als je ze zou kunnen benoemen…
wat voel je?

Één emotie, of een mengeling…

Fluister het zachtjes hardop.

Geef het een stem

En nu: als heel de mensheid hier zou zijn…
en eindelijk zou luisteren…

Wat zou dit jongere jij willen zeggen?

Hoe was het…
om van "verbonden met alles"
plots "gescheiden" te worden?

Om op je hoede te moeten zijn.
Alert.
Verantwoordelijk.
In regels gegoten.

Geef het woorden.
In je moedertaal.
In de taal van dat kind.

Fluister het hardop.

Laat het eruit.
Blijf legen.
Zeg wat nooit gezegd kon worden.

Wat was het om de deuren te moeten sluiten
voor dromen, energie, creatie…
omdat je "moest zijn" wat je niet kon zijn?

Blijf gaan.
Laat je oren het horen.
Laat je lichaam het horen.

De mentor spreekt terug

En dan vraag ik nu aan de mentor:

Wat is het dat jij tegen dit jongere jij
— en tegen jou, vanbinnen —
wil zeggen?

Wat heb jij nodig om te horen?

Laat die woorden komen.
Fluister ze hardop.

En als er geen woorden zijn, maar een gebaar…
een aanraking… een licht… een warmte…

Open je lichaam.
Open je hart.
En laat het binnenkomen.

Voel wat het doet.

Het pantser mag weg

En nu vraag ik de mentor om hulp.

Want dit jongere jij heeft ooit geleerd
om dicht te klappen.

Alsof er een harnas kwam.
Een muur.
Een glazen kooi.

Bescherming tegen pijn…
maar tegelijk ook een deksel op leven.

Laat de mentor nu, heel zacht maar grondig,
dat pantser wegnemen.

Rond je hoofd… je gezicht…
je keel… je nek…
je schouders, armen, handen…

Voor je buik en borst…
achter je rug en onderrug…

Rond je bekken, heupen, lies, billen…

Rond je benen, enkels, voeten…

Geef toestemming.
Laat het losmaken… wegbranden… wegwaaien…
op de manier die klopt voor jou.

Tot er weer openheid is.
Adem.
Ruimte.

Reiniging van binnenuit

En nu… laat de mentor zelfs ín het jongere jij stappen
met een instrument — magisch, helend, wijs.

En laat die aanwezigheid reinigen:
cellulair.
tussen de cellen.
door heel het systeem.

Alles wat aan "nieuwe regels" vastkleeft…
alles wat geloofde dat het leven klein moest zijn…
dat jij je moest inhouden…
dat je creativiteit gevaarlijk was…

Laat het eruit gespoeld worden.

Tot alleen dit overblijft:

pure energie.
pure aanwezigheid.
verbonden met alles.

En zelfs als er later nog iets los mag komen,
weet: die mentor kan er altijd bij.

Laat de mentor dan weer uit het jongere jij stappen.

En jij ook.

Woorden naar het jongere jij

En nu zeg jij tegen het jongere jij, hardop:

"Het spijt me.
Het spijt me voor alle verwarring.
Voor de pijn.
Voor de druk.
Voor alle regels die je moest dragen."

Zeg het zodat dat kind het hoort.

En dan:

"Ik vergeef jou.
Voor elke 'fout' die eigenlijk alleen maar verwarring was."

En dan:

"Je krijgt toestemming om te zijn wie je bent.
Verbonden.
Open.
Levend."

En:

"Ik hou van jou."

Neem het jongere jij nu in je armen.
En laat het in jou thuiskomen.
Laat het in jou opgroeien.
In vergeving.
In verbinding met je ware zelf.

Bedank de mentor.
Zeg zachtjes tot ziens.
Wetend dat je altijd toegang hebt.

De deuren in alle richtingen

Laat je bewustzijn nu uitzetten.

Alsof er een deur open gaat vóór je…
naar licht, leven, energie.

En een deur achter je.

En deuren aan alle kanten.

En ook binnenin.

Laat de verbinding overal ontstaan:
binnen… buiten… overal.

Laat jezelf helemaal binnenkomen in dit veld.

Wie ben jij?

En nu komt de vraag.

In deze verbinding…

Wie ben jij?

Fluister wat er verschijnt.

… Dank je.

Wie ben jij?

Fluister opnieuw.

… Dank je.

En opnieuw:

Wie ben jij?
Wie ben jij?
Wie ben jij?

En zelfs:

Wat ben jij?

Laat het komen… en gaan…
en rust ook gewoon in de stilte eronder.

Terug naar het lichaam, zonder te sluiten

En dan mag het fysieke lichaam weer meekomen.
Je voelt je stoel.
Je voelt de ruimte.

Adem diep in…
… en uit.

Nog een ademhaling.

En weet:

Dit bewustzijn — dit "wie je bent" — is er altijd.
Ogen open of ogen dicht: hetzelfde.

Nog een ademhaling in…
… en uit.

En wanneer het klaar is:
laat je ogen rustig open gaan.

Op jouw ritme.

Adem nog eens in…
… en uit.

En geef je ogen toestemming om te openen
wanneer ze er klaar voor zijn.

Intro: kennismaken met de fysieke reis 2.4

Het is fijn dat je nu wordt ingeleid in de fysieke reis, omdat je intussen begrijpt dat alles plaatsvindt binnen de context van wie jij bent.

Brandon neemt ongeveer een half uur om de stappen van die fysieke reis uit te leggen, zodat je hoort waar het over gaat. En zodat je ook voelt: dit is nu relatief eenvoudig. Je bent al begonnen met opnieuw verbinden met je emoties, je hebt de deur naar het leven weer open gezet, en je bent jouw lichaamswijsheid aan het insluiten.

De fysieke reis lijkt eigenlijk op wat we met kinderen doen. Kinderen krijgen vaak een fysieke reis aangeboden omdat zij sowieso al dichter bij hun emoties staan. Ze weten — zonder al dat denken — dat wie ze zijn, Source is. En daarom is het voor hen heel makkelijk om via een fysieke reis ook cellulaire herinneringen te ontdekken.

Dat is dus wat we vanmiddag ook gaan doen.

Brandon legt zo meteen de stappen uit. Daarna kom ik terug, geef ik nog een paar praktische aanwijzingen voor de lunch. En na de lunch neemt Brandon je ook echt mee door het script van de fysieke reis. Dan ga je zien: het is iets magisch.

Geniet van je tijd met Brandon. We zien elkaar over een half uur. Doei.

Waarom nu pas over de fysieke reis?

Namaste, geliefden.

Ik kan me voorstellen dat je denkt: "Waarom vertelt ze dit nu pas, een half uur voor de lunch, op de dag van de fysieke reis?"

Ik zal je zeggen waarom: nadat je de emotionele reis gedaan hebt, is de fysieke reis echt een stuk makkelijker. Het is bijna een begeleid spiritueel avontuur.

Je ligt of zit met gesloten ogen, en je partner leest het voor, bijna als een meditatie. Je zal zinnen horen die je intussen al kent: over je bewustzijn dat ruim en open is, voor je… achter je… rondom jou.

En in je innerlijke blik zie je straks een set van tien treden.

En wat die treden zo bijzonder maakt: ze kunnen je steeds dieper dragen in dat grote, grenzeloze veld van liefde, vrede, licht — jouw essentie. Source.

En het beste nieuws? Je hoeft niks te doen. Je stapt gewoon op elke trede, en elke trede draagt jou dieper je eigen binnenwereld in.

De tien treden en de dieptemeter

Wanneer je op de onderste trede staat — trede één — ben je al in dat veld van licht, liefde, vrede… of hoe jij Source ook ervaart.

Naast jou zie je een soort thermometer in de grond. Die meet hoe diep je in Source bent.

En dan mag jij kiezen: hoe diep wil ik gaan?

En dan is er iets moois: datzelfde deel in jou dat je hart doet kloppen, je ogen doet schitteren en je haar laat groeien — die oneindige intelligentie — begint jou vanzelf dieper te dragen. Naar de diepte die jij gekozen hebt.

Voor jou verschijnt een deur. Achter die deur is het stralende licht van je ziel. En achter die deur is ook een mentor: iemand wiens wijsheid je vertrouwt. Een wijze, een heilige, een verlichte meester… iemand bij wie je je veilig voelt.

En vaak is het niet dezelfde mentor als gisteren. In de fysieke reis komt meestal precies de juiste aanwezigheid opdagen, passend bij dit soort werk.

Het magische voertuig

Naast jou staat een magisch voertuig.

En het bijzondere is: dit voertuig wordt aangedreven door de oneindige wijsheid van jouw lichaam. Het weet dus zélf waar het naartoe wil.

Het kan overal heen in je lichaam, zacht en veilig: organen, aderen, weefsels, bloed, hersenen, ogen… botten… zelfs je DNA.

Omdat het door jouw eigen intelligentie gestuurd wordt, hoef jij niets te sturen. Jij stapt gewoon in, samen met je mentor.

Je sluit de deur… je klikt je gordel vast… je drukt op de groene knop.

En dat brengt je veilig, soepel, precies naar de plek in je lichaam waar je moet zijn.

Onderzoeken waar je aankomt

Daar aangekomen doe je je gordel uit.

Je hebt allebei een krachtige zaklamp in je hand — zo'n "high beam". En je stapt uit het voertuig. Je begint de plek te verkennen.

Je voelt: hoe is het onder je voeten?
Hoe ziet het er uit?
Welke textuur heeft het?
Welke sfeer hangt er?

En dan merk je dat er ergens een zone is die anders aanvoelt dan de rest: een andere kleur, een andere gloed, een andere structuur. En zonder moeite loop je daar naartoe, samen met je mentor.

En op het moment dat je daar staat… gebeurt iets vanzelf:

De emotie die opgeslagen ligt in de cellen van die plek, komt als het ware over je heen. Ze stroomt door je heen. Ze "floodt" je, zonder dat jij het moet zoeken.

En dan hoor je je partner (die jou begeleidt) vragen:

"Wanneer heb je je zo eerder gevoeld?"

Je kijkt naar je voeten: welke schoenen heb je aan?
Wat draag je?
Hoe oud voel je je?
Ben je binnen of buiten?

En heel organisch komt de hele cellulaire herinnering omhoog. Niet geforceerd. Niet bedacht. Maar als een vanzelfsprekend weten.

Het scherm en de cellulaire herinnering

Wanneer je toegang hebt tot die herinnering, zet je ze op een videoscherm.

En daarna laat je het scherm even blanco worden — gewoon wetend: ik kan er zo meteen weer bij.

Dan nodig je het jongere jij uit, uit die herinnering, om van het scherm af te stappen… naar een kampvuur.

En dan doen we iets wat we noemen: een change memory process.

Change Memory: nieuw "programma" in je systeem

Ons lichaam, onze geest, ons brein… werken vaak zoals een computer: we draaien steeds hetzelfde programma.

A naar B. A naar B. A naar B.

Maar als je dat oude programma onderbreekt en er een gezonder, beter programma inzet — met meer hulpbronnen — dan verandert wat je systeem later automatisch kiest.

Want als je brein op een kruispunt komt: doe ik het oude, beperkte patroon, of het nieuwe, gezondere?
Dan zal je systeem altijd het meest gezonde kiezen… maar alleen als dat nieuwe programma ook echt beschikbaar is.

Ik maak het menselijk:

Stel: je was vijf, en je vader schreeuwde tegen je. Je voelde je gekwetst, je trok je terug, ging naar je kamer, voelde je waardeloos, alsof niemand je liefhad.

Later, elke keer als een mannelijke autoriteit boos doet, gebeurt hetzelfde: dichtklappen, terugtrekken, waardeloos voelen.

Dat herhaalt zich… tot je dit proces doet.

Nu geef je het jongere jij een stapel ballonnen. In elke ballon zit een innerlijke hulpbron die je toen had kunnen helpen.

Bijvoorbeeld:

• een ballon met eigenwaarde

• een ballon met een kristallen koepel: kritiek glijdt eraf, alleen liefde komt door

• een ballon: liefde zoeken op de juiste plek (niet bij iemand die het niet kan geven)

• een ballon: creativiteit en communicatie (later teruggaan en woorden geven aan je gevoel)

Je laat het jongere jij die hulpbronnen inademen. Helemaal opnemen.

En dan speel je de scène opnieuw af — maar nu met die hulpbronnen aanwezig.

Verandert dit het verleden? Nee. Papa schreeuwde nog steeds. Dat is feitelijk gebeurd.

Maar dit programmeert jou gezonder voor de toekomst.

Dus als later iemand op je werk tegen je schreeuwt, kiest je systeem niet automatisch meer het oude patroon. Dan kan het nieuwe patroon verschijnen: koepel, eigenwaarde, steun zoeken, later communiceren…

Het kampvuur: vrijmaken en vergeven

Maar als je echt cellulaire heling wil, dan kom je altijd bij het kampvuur.

Daar leeg je alles:
oude pijn, schaamte, schuld, boosheid, verdriet…
onuitgesproken woorden… alles wat vastzat.

Het komt uit je cellen. Het komt van je borst. Het wordt uitgesproken en vrijgelaten.

En dan… wanneer er leegte is, kan vergeving gebeuren. In alle richtingen:

• jij vergeeft de ander

• de ander vergeeft jou

• jij vergeeft jezelf (en je bidt dat de ander zichzelf ook kan vergeven)

• en je vergeeft het jongere jij

En het jongere jij mag weer in jou thuiskomen, opgroeien in liefde en wijsheid.

Dat ga ik je nu niet opnieuw "leren", want je hebt het al gedaan en ervaren in de emotionele reis.

Het wonderstuk: kijken naar heling

En dan komt het leuke, wonderlijke stuk.

Je kampvuur is klaar. Je neemt je zaklamp weer. En je loopt terug door de plek waar je was aangekomen in het lichaam.

En je kan soms letterlijk zien: die plek begint te helen. Cellulaire replicatie. Licht. Glans.

Sommigen zien zelfs anatomisch correcte beelden van hoe het herstelt. We hebben kinderen gezien die nooit anatomie gehad hebben — en toch tekenen ze "voor" en "na" met verrassend juiste details.

Voor veel volwassenen spreekt het lichaam meer in poëzie en metaforen: het wordt helderder, schoner, levendiger.

En terwijl je daar "hangt", kan je vragen:

"Is er nog iets wat je me wil vertellen?"

Soms is dat heel praktisch:

• "Kunnen we praten over alcohol?" (bij de lever)

• "Geef me adem." (bij de longen)

• "Wat met roken?"

Soms is het meer innerlijk of relationeel:

• "Is het tijd om te kiezen voor een relatie waarin je echt gerespecteerd wordt?"

Het is jouw keuze wat je ermee doet. Je lichaam kan adviseren, jij beslist.

Terug via de treden: integratie

Daarna stap je terug in het voertuig, je gaat terug naar de oorspronkelijke deur, je neemt afscheid van je mentor, wetend dat je dit innerlijke reizen altijd weer kunt doen.

En dan zijn daar opnieuw de tien treden.

En met elke trede die je neemt, integreer je:

• de change memory

• de vergeving

• het inzicht

• de heelheid

En pas wanneer alles in jou geïntegreerd is… pas dan kan je ogen openen.

Wanneer je op trede tien stapt, opent je ogen vanzelf — en het helingsproces loopt door, automatisch, zonder dat jij hoeft te denken.

Bij volwassenen duurt het meestal 35 minuten. Met een lang kampvuur 50 minuten.

Bij kinderen… 9 tot 13 minuten.

Waarom? Omdat kinderen er zó snel in springen.

Kinderen en hun mentors: puur goud

Bij kinderen is het heerlijk: ze kiezen vaak actiehelden als mentor.

Spock.
Harry Potter.
Gandalf.

En het voertuig wordt dan natuurlijk:

• een bezemsteel (Harry Potter)

• een wit paard (Gandalf)

• de Starship Enterprise (Spock)

Ze spelen ermee. Ze beschrijven alles. Ze crashen soms expres die Enterprise — omdat het gewoon leuk is.

Ze stappen eruit, schijnen rond met hun zaklampen, geven vaak gortdroge, "gore" beschrijvingen:

"Het is stinky… scratchy… bloederig…"

En dan vinden ze die ene plek die anders is. Emoties komen op.

En dan: "Wanneer heb je je zo gevoeld?"

En hop — ze zitten in een herinnering.

Bijvoorbeeld: rode sandaaltjes, vijf jaar, in Spanje in een markt, mama kwijt, bang, politieagent die geen Engels spreekt, en het kind zei niets omdat het "geen baby" wilde lijken… en nu voelt het een "dichte keel".

Ze zetten het op het scherm. Dan naar het kampvuur.

Ballonnen: "mama komt terug", "mama houdt van me", "fun", "expressie".

En kinderen zijn zo letterlijk dat ze soms gewoon zeggen:
"Ja duh… als ik fun had, had ik plezier kunnen hebben met de politieagent."

Bij het kampvuur zeggen ze:
"Sorry… sorry… het is oké… het is oké…"

En klaar. Hun kampvuur is kort, echt, direct.

Daarna zien ze hoe het in hun lichaam helderder wordt.

En hun "advies" is vaak hilarisch obvious:
"Volgende keer als je verdwaalt: blijf staan, mama vindt je."

Positieve embedded command: heling automatisch

Kinderen willen daarna meteen nóg een reis doen. Altijd.

Maar wij brengen hen terug naar de deur om afscheid te nemen van de mentor.

En net voor ze de treden op rennen, geef ik een soort positieve ingebedde opdracht (zodat het lichaam precies weet wat het moet doen):

"Neem alle tijd… zeg rustig dag… en wanneer je boven bent, kan je ogen pas openen wanneer alles volledig geïntegreerd is en je lichaam het helingsproces perfect vanzelf verderzet, zonder dat jij ergens over hoeft na te denken."

Dan openen ze hun ogen.
Tekenen "voor" en "na".
En tonen trots hun tekeningen aan iedereen.

En ondertussen zitten de volwassenen daar zo van:
"…ik heb ook net een reis gedaan."

Een verhaal: het jongetje dat weer sprak

Er is één kind dat mijn hart echt heeft geraakt. 25 jaar geleden.

We deden toen een Conscious Abundance Retreat in een manor house in Groot-Brittannië. Ik stelde voor dat ouders hun kinderen meenamen, en dat de kinderen dan een Junior Journey konden doen.

En er was een jongetje… een jaar voordien, in september, waren zijn vader én zijn hond op dezelfde dag gestorven.

Vanaf die dag kon hij niet meer spreken. Echt niet.

Hij had therapie gehad: logopedie, hypnose, NLP, allerlei… zelfs kinesiology. Niets werkte.

Ik zei tegen de hoofdtherapeut:
"Hij is niet 'dom'. Hij kan alleen niet spreken. Werk met signalen."

En ik gaf één instructie:
als hij naar die herinnering gaat… en de hond verschijnt… geef de hond een ballon voor communicatie. Kinderen zijn letterlijk: als een hond er is, blaft hij gewoon, en het kind weet niet wat hij "zegt".

Dit was onze langste Junior Journey: 18 minuten. Door de signalen.

En ja: hij ging naar zijn keel.

En hij kwam bij die dag.

Hij had één vraag aan zijn vader:
"Papa… waarom ben je weggegaan zonder dag te zeggen?"

De vader antwoordde:
"Het was onverwacht. Maar ik ben nooit weggegaan. Ik heb mijn liefde in jouw hart gelegd. Als je met me wil praten, ga daarheen. Daar ben ik."

En de hond kreeg dezelfde vraag.
En de hond zei:
"Het was een ongeluk… ik werd overreden door de ambulance waar je vader in lag. Maar ik ben ook niet weg. Kijk naar de nachtelijke hemel: er is een hond gemaakt van sterren. Dat ben ik. Ik waak elke nacht."

Deze jongen opende na 18 minuten zijn ogen…
en sprak luidop zijn eerste woorden.

En ik werd later trots eigenaar van een T-shirt met een hond gemaakt van sterren.

Dat is hoe graag jouw ziel wil dat jij heelt.

Je zet één stap naar genade…
en genade zet duizend stappen naar jou.

En doorheen de jaren is dit proces verfijnd: speelser, creatiever, vriendelijker, doeltreffender.

Dat is ook waarom het in ziekenhuizen gebruikt wordt.

En dit is het wonderlijke proces dat je na de lunch mag ervaren.

Voor we naar lunch gaan: een paar tips

Nu is het tijd voor lunch.

Maar eerst nog een paar suggesties zodat we allemaal op dezelfde lijn zitten.

Mijn advies is vandaag hetzelfde als gisteren en morgen: hou je lunch licht.

Eet ongeveer twee derde van wat je normaal zou eten.

2.5.1

Namaste. Welkom terug van de lunch en van jullie korte meditatie.

Laten we samen een mooie diepe ademhaling nemen… en zucht het uit. En nog eens een diepe ademhaling… en zucht het uit.

Ik wil jullie nu meenemen in het proces van de fysieke reis. En ik wil beginnen met iets dat ik zelf heel vroeg heb meegemaakt, zo'n vijfentwintig jaar geleden. In die tijd ging ik in Groot-Brittannië van kankercentrum naar kankercentrum. Ze gebruikten daar al een Journey-script dat ik toen had. Ik had nog geen boek geschreven, maar mensen die de Journey Intensive hadden gedaan, hadden het script doorgegeven.

Ik kwam in een van die centra binnen en daar was een verpleegkundige die aan iemand een fysieke reis gaf, terwijl die persoon via een infuus chemotherapie kreeg. En ik luisterde naar haar, en ik hoorde haar het script bijna afratelen: bla bla bla… oké… bla bla… oké….

Ja, dat is één manier om een fysieke reis te geven. Maar dat is níét hoe ik wil dat jij het aan je partner aanbiedt.

Ik wil dat je veel dieper gaat. Veel sensitiever. Eleganter. Dat jullie echt verfijnd met elkaar werken. En daarom wil ik jullie nu iets meegeven — iets wat zelfs niet letterlijk in mijn boeken staat — over hoe je iemand heel diep kunt begeleiden in een fysieke reis.

Hoe je brein informatie verwerkt: drie "ingangen"

Om iemand goed door een fysieke reis te begeleiden, helpt het enorm dat je begrijpt hoe het interne brein — het lichaam-geest-brein — informatie verwerkt die van buitenaf binnenkomt.

Er zijn drie delen in het brein die die informatie verwerken.

1) Het visuele deel: beelden maken

Het eerste deel is het visuele, het picturale deel. Dat is het deel dat beelden maakt.

Als ik zeg: "Ik wil géén blauwe apen in deze kamer zien. Hou de blauwe apen weg. Ik wil niets horen over blauwe apen, ik wil niets weten over blauwe apen…"

Hoeveel van jullie hebben heel even — al is het maar een fractie van een seconde — een blauwe aap gezien?

Precies. Dat is omdat je heel even dat visuele deel gebruikte: het deel dat beelden maakt.

En je kent die uitspraak: een beeld zegt meer dan duizend woorden. Dit deel van het brein werkt razendsnel.

Dus als jij zegt: "Er is een trap met tien treden…" dan zien zij die tien treden al. Ze zien de thermometer in de grond. Ze zien de deur. Ze zien het licht. Ze zien de mentor. Ze zien het magische voertuig.

En als jij dan op een slakkengangetje gaat praten — "en met elke trede… ga je… relaxen…" — dan kan dat hun zenuwstelsel irriteren. Want zij gaan intern al supersnel, en jij loopt achter. Dat is een mismatch.

En dan is de vraag: wiens proces is dit? Dat van jou als begeleider? Of dat van hen?

Uiteraard: het is hún proces.

Dus jij moet bereid zijn om het tempo te volgen dat bij hen past.

En om dat te kunnen doen, moeten jullie elkaar feedback geven tijdens het proces.

Als jij bijvoorbeeld al op trede drie bent, en je partner die jou begeleidt zit nog bij trede tien te praten, dan hoef je niet kwaad te worden. Zeg gewoon:

"Stop. Stop. Ik ben al op trede drie. Je moet wat sneller."

En dan is het aan de begeleider om meteen in het script te springen naar waar jij bent.

2) Het auditieve/verbale deel: praten in jezelf

Het tweede deel van het brein is het auditieve, het verbale deel.

Dit deel ziet minder beelden, maar praat constant tegen zichzelf. Het voert intern een gesprek over alles wat gezegd wordt.

Dus als jij zegt: "Er is een trap met tien treden," dan zegt die persoon intern: "Oké, trap met tien treden… goed." En als jij zegt: "Stap nu op tien," dan praten ze zichzelf daar stap voor stap doorheen.

Dat betekent: dit gaat vaak trager. Ze hebben pauzes nodig om zichzelf mee te nemen in wat jij net zei.

Als je die pauzes niet geeft, kunnen ze bevriezen omdat ze zich niet veilig voelen.

En again: wiens proces is het? Niet dat van jou. Dat van hen.

Dus als jij merkt dat je vastloopt omdat je partner te snel gaat, zeg je:

"Stop. Trager. Ik heb tijd nodig om mezelf mee te nemen in wat je zegt."

En dus blijf je samen bijsturen: soms versnellen, soms vertragen.

3) Het kinesthetische deel: voelen en ervaren

En dan is er nog een derde deel: het kinesthetische, het gevoelsdeel.

Mensen in dit deel maken weinig beelden en praten niet zoveel in zichzelf. Zij voelen zich door het script heen.

Als jij zegt: "Laat je bewustzijn ruim worden voor je…" dan voelen ze letterlijk hun bewustzijn uitzetten. Als jij zegt: "Laat je aanwezigheid uitbreiden achter je…" dan voelen ze dat door hun lijf en energieveld.

En als je iets moet voelen, stap voor stap, hoeveel langer kan dit duren?

Veel langer.

Dus stel: jij zegt: "Stap op trede tien… en nu negen… en nu acht…" terwijl zij nog met hun voet "aan het zoeken" zijn naar hoe trede tien in hun lijf voelt.

Dan kan iemand plots beginnen huilen en zeggen: "Ik kan dit niet."

Niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat jij niet samenwerkt met hun zenuwstelsel en hun manier van verwerken.

En ook daar: in plaats van te crashen, zeg je gewoon:

"Stop. Trager. Ik heb trede tien nog niet eens gevonden. Ik moet het voelen."

Iedereen heeft alle drie – maar één is vaak dominant

Die drie delen zijn als een kruk met drie poten.

Bij de meeste mensen is één poot het langst: dat is hun "go-to" manier. Misschien ben jij vooral visueel. Of vooral verbaal. Of vooral voelend.

En er is meestal een tweede poot die middelgroot is, en een derde die kleiner is.

Maar: iedereen heeft ze alle drie. En tijdens een proces kan iemand ook van deel wisselen.

Iemand kan in het dagelijks leven heel visueel zijn, maar tijdens de fysieke reis ineens vooral voelen.

Of iemand die normaal vooral voelt, kan ineens in de maag een beeld krijgen — en tegelijk een glimp van de keel. Dat gebeurt ook omdat elke cel in je lichaam met alle andere cellen communiceert. Soms zit een emotioneel thema of cellulaire herinnering op twee plekken tegelijk, en krijg je daar een soort dubbel-signaal van.

Het goede nieuws: ik ben getraind in hoe taalpatronen werken op het zenuwstelsel. En het script is geschreven voor alle drie de delen. Dus als je gewoon het script leest, zit er taal in die elk deel aanspreekt.

Maar — en hier komt de nuance — gebruik je gezond verstand.

Stel: je bent beneden aan de trap, bij de thermometer, en iemand zegt: "Ik zit op drie."

En jij gaat daarna toch nog verder met: "Misschien zie je geen nummer… misschien hoor je een nummer… misschien voel je een nummer…"

Terwijl ze je net duidelijk gezegd hebben dat ze op drie zitten… dan kan dat hen irriteren. Dan voelt het alsof jij niet luistert.

Dus: wees aanwezig bij elkaar. Dit is de sleutel.

Be the process: leef het samen, ratel het niet af

De kern van dit hele proces is: je beleeft het sámen met je partner.

Je doet niet zoals die verpleegkundigen toen: gewoon woorden afvuren op iemand.

Ik nodig je uit om het proces te zijn met je partner.

Want als ik meditatie-instructies geef, dan zeg ik niet zomaar wat woorden. Mijn eigen bewustzijn is al open. Mijn aanwezigheid is al ruim. Mijn veld is al voor mij, achter mij, rondom mij. De woorden die ik spreek zijn eigenlijk een uitdrukking van wat ik zelf al leef.

Je kan dit op twee manieren doen:

Je kan het script "op automatische piloot" voorlezen — en ja, dat heeft vast effect gehad in die kankercentra.

Of je kan kiezen om met het zenuwstelsel van de ander te werken. Om te ademen met hen. Te voelen met hen.

Het woord compassie betekent letterlijk: mee-voelen.

Dus als zij bij het kampvuur zijn, voel jij mee. Als zij leegmaken, voel jij mee. Als zij vergeven, voel jij mee. Als zij de treden afgaan, ga jij mee.

En als je dit echt goed doet, dan kan het gebeuren dat jij je voelt alsof jij ook verwerkt bent… terwijl jij de ander begeleidt.

Het is alsof twee mensen door één proces heen gedragen worden.

Twee stemmen, maar één gedeelde ervaring.

Dat geeft ongelooflijk veel diepte en kracht.

Pak je fysieke reis-pagina's

Oké. Nu is het tijd dat jullie je pagina's van de fysieke reis erbij nemen.

Als je kijkt, zie je dat de eerste pagina de negen stappen van de fysieke reis bevat.

Ik ga die eerste pagina nu niet opnieuw met jullie doornemen, want ik heb dat al drie keer gedaan vóór de lunch. Alleen deed ik het in mijn klassieke stijl: ik leer via verhalen. Dus jullie snappen de negen stappen al.

Wat ik liever doe, is meteen naar het script zelf gaan.

De instructies: pauzes en "leng de woorden"

Ga naar de eerste pagina van de fysieke reis, waar in vet staat: "Staircase into Source" – de trap naar Source.

Onder die titel staan instructies die, als je ze in een boek leest zonder context, niet zoveel zeggen. Maar nu — nu je begrijpt dat je het samen beleeft en dat je moet kunnen versnellen of vertragen — krijgen die woorden veel meer betekenis.

Daar staat:

Wanneer je punt punt punt ziet, pauzeer dan zodat je partner voldoende tijd heeft om het volledig te ervaren.
En: verleng de woorden die in hoofdletters staan.

Ik heb die puntjes bewust gezet zodat mensen ruimte hebben:

• als ze in het auditieve deel zitten: om zichzelf intern te kunnen toespreken

• als ze in het kinesthetische deel zitten: om het te kunnen voelen

En die woorden in hoofdletters zijn wat we noemen: positieve embedded commands. Ingebedde opdrachten die het lichaam aanzetten om te ontspannen. Om te helen.

Oefenen: het eerste stukje samen lezen

Ik ga het eerste stukje met jullie doornemen.

En ik wil dat je dit thuis, in je eigen living, probeert op mijn tempo.

Toen ik dit zo'n 26 jaar geleden schreef, had ik één bedoeling met dat eerste stukje: ik wilde mensen in dat kinesthetische, voelende deel brengen, zodat ze ontspannen en openen in Source.

Daarna komen we in het echte proces, waar ze ook auditief of visueel kunnen worden. Maar dat eerste stuk is ontworpen als een zachte landing.

En mijn sleutel is: ik leef het mee.

Als ik zeg "sluit je ogen", sluit ik mijn ogen. Ik voel mijn rug tegen de stoel. Ik hoor de geluiden in de kamer. Ik adem mee.

En als ik dan woorden verleng — bijvoorbeeld "re-laaax" — dan doe ik dat omdat ik het zelf ook voel gebeuren.

Ik wil dat jouw zenuwstelsel gewend raakt aan verschillende tempi, en dat je leert: je doet dit niet op iemand… je bént het met iemand.

Dus: doe met me mee.

Voel je rug tegen de stoel. Luister naar de geluiden. Voel je adem in en uit.

En als je hier goed in wordt, ga je merken: zelfs het hardop uitspreken van de woorden draagt jou al in die grenzeloze aanwezigheid waar we allemaal zo van houden: Source.

Dus, laten we beginnen.

Laat jezelf een comfortabele houding vinden, en wanneer je er klaar voor bent, mag je je ogen sluiten. Terwijl je jezelf voelt zitten in je stoel… en terwijl je de geluiden in de ruimte hoort… en terwijl je je adem zachtjes in en uit voelt gaan… kan je beginnen merken dat je ontspant. En terwijl je de klank van mijn stem hoort… en terwijl je je rug voelt rusten tegen de stoel… en met elke ademhaling die je neemt… kan je merken dat het je helpt om te ontspannen. Dieper en dieper… meer en meer… in je eigen essentie… in die wijde, grenzeloze aanwezigheid van wie je werkelijk bent.

Nu gaan we het proces in: tempo kan wisselen

Oké. Nu gaan we naar de volgende alinea.

En dit is de eerste keer dat we echt het proces zelf ingaan. En je weet niet vooraf welk deel van het brein ze gaan gebruiken: beelden, woorden, of gevoel.

Maar je mag ontspannen in het weten dat er in het script woorden staan voor alle drie.

Alleen: jij moet klaar zijn om te versnellen of te vertragen afhankelijk van wat je partner je teruggeeft.

We lezen dit stukje tot en met trede negen.

En ik begin nu op een auditief/verbale, gematigde snelheid. Met pauzes waar de puntjes staan, zodat mensen ruimte hebben om te praten in zichzelf of om te voelen.

Dus… als je mee wil doen, doen we het samen.

Stel je een trap voor die naar beneden gaat, recht voor je. Er zijn tien treden. Kan je hem zien? Of er een gevoel van krijgen? Goed. Dit is een magische trap, want hij kan je steeds dieper dragen in die wijde, grenzeloze aanwezigheid die jouw essentie is. En het goede nieuws is: je hoeft niks te doen. Stap gewoon op elke trede, en de trap draagt jou dieper. Dus, wanneer je er klaar voor bent… stap op trede tien, de bovenste trede. En stap nu op de volgende trede… trede negen…

Terug naar hier: we moeten even praten

Oké. Leg nu je script even omgekeerd neer, uit het zicht. En breng je aandacht terug naar hier, want we moeten even praten.

Wat er gaat gebeuren: ze gaan de tien treden af. En met elke trede gaan ze meer ontspannen en meer openen in die grenzeloze aanwezigheid die ze zijn.

Wanneer ze bij trede één zijn, rusten ze in dat veld van stilte, liefde, licht, vrede — hoe het ook is voor hen.

Naast hen staat die thermometer in de grond, met cijfers van 1 tot 10:
1 is de diepste staat in Source, 10 is het wakkere bewustzijn.

Ik geef mensen graag de mogelijkheid om zelf te bepalen hoe diep ze willen gaan.

Die thermometer heb ik er trouwens vanaf de allereerste versie ingezet — 26 jaar geleden.

Ze kijken hoe diep ze al zijn.

Iemand die visueel is, zegt vaak: "Ik zit op vijf… of op drie."

Iemand die minder visueel is, kan een nummer horen. Of gewoon aanvoelen waar ze zitten.

En iemand die vooral kinesthetisch is, zal je zeggen wat ze voelen.

Dan laat je die thermometer eerst een half punt omhoog gaan — dus iets minder diep. En dan laat je hem een heel punt zakken — dus dieper. En dan zeg je: "Zie je? Jij bent degene die de controle heeft."

En dan vraag je: "Op welk niveau wil je rusten?"

En dan begint diezelfde intelligentie die hun hart laat kloppen, hen automatisch te dragen naar die gekozen diepte.

In het begin, toen ik de eerste case studies deed, was ik soms verrast. De meeste mensen komen uit op twee of drie. Maar sommigen komen uit op vijf, dus minder diep.

En als je hen vraagt: "Waar wil je zijn?" zeggen ze: "Drie."

En ik vroeg me vroeger af: waarom zou je minder diep willen dan mogelijk is?

En toen begon ik te zien wat er gebeurt: vóórdat iemand zelfs bij jou aankomt, heeft hun ziel vaak al beslist waar ze in het lichaam naartoe gaan. Welke cellulaire herinnering ze gaan openen. Welke emotie of kwestie rijp is om te verwerken.

Hun bewuste brein weet het nog niet, maar hun superbewustzijn wel.

En bij die mensen die op vijf aankomen en voor drie kiezen, is er vaak een deel dat het proces wil observeren. Niet volledig onderdompelen. Gewoon kunnen kijken.

En again: wiens proces is het? Het hunne.

Mogen zij kiezen hoe diep ze gaan? Absoluut.

De deur, de mentor, en: laat het proces leven

Voor hen is er die deur. Achter die deur: het stralende licht van hun ziel. En ook daar: hun mentor of mentors.

Ze gaan door de deur, openen in dat licht, en ontmoeten de mentor.

Laat alle ideeën los dat jij al denkt te weten wie de mentor moet zijn. Vaak verschijnt precies de juiste mentor voor precies die ene reis.

Dus… laat het proces een eigen leven hebben.

Ik herinner me een man in Londen, bij Earl's Court, een echte aristocraat. Pinstripe suit, gouden manchetknopen, rode power tie — helemaal netjes.

Hij zei: "Brandon, je raadt nooit wie mijn mentor was."

Ik vroeg: "Wie?"

Hij zei: "Elvis."

Ik zei: "Elvis? Wat denk je dat dat betekende?"

Hij zei: "Elvis gaf me goed advies. Hij zei dat ik wat luchtiger moest worden."

En ik dacht: ja, dat is best goed advies, zeker gezien hoe strak die man eruitzag.

Ik vroeg: "En wat was je voertuig?"

Hij zei: "De roze Cadillac. Natuurlijk."

Dus ja… laat de mentor zijn wie hij is. En laat het voertuig zijn wat het wil zijn.

Verhaal: de zwangere vrouw en Jezus

Ik was ooit in Calgary, Canada. Ik gaf na de lunch een demonstratie van de fysieke reis. En ik zag achteraan een vrouw, duidelijk negen maanden zwanger. Klein. Smalle heupen. Ze zag er echt uit alsof ze elk moment kon bevallen.

Ik dacht: het zou prachtig zijn om haar op het podium te brengen, zodat iedereen liefde en energie naar haar en de baby kan sturen.

Ze kwam naar voren. Ik kende haar niet, dus ik probeerde haar op haar gemak te stellen en vroeg iets over haar achtergrond.

Ik bedoelde: "Waar kom je vandaan?" Maar zij dacht dat ik haar religieuze achtergrond bedoelde. Ze zei:

"Mijn achtergrond is wat ongewoon. Aan één kant van de familie zijn mijn grootouders katholiek. Aan de andere kant joods. Ik ben opgegroeid in een joods huishouden."

Oké, interessant.

En ze zei: "Ik ben ook blij dat je mij kiest, want ik ben klein. Dit is mijn eerste zwangerschap. De dokter heeft gezegd dat mijn heupen zo smal zijn dat het mogelijk is dat mijn bekken breekt bij de bevalling, en dat hij sowieso een knip zal moeten zetten. Ik ben doodsbang."

Ik zei: "Je bent op de juiste plek. Iedereen stuurt je liefde en heling. Laten we het proces doen."

We gingen de treden af. Ze zat op drie, zoals de meeste mensen, en ze wilde naar één. Ze opende de deur naar het licht van haar ziel.

Ze keek naar haar mentor…

Het was Jezus.

En ze zei: "Wat doet hij hier? Ik ben joods."

Ik zei: "Wij zetten niemand neer. Als hij er is, is er een reden. Laten we meegaan met wat verschijnt."

Ze ging in het voertuig. Het bracht haar meteen naar de baby.

Jezus stapte uit het voertuig. En er kwam blauw licht uit zijn ogen, recht in de baby. En hij deed een high five met de baby.

En zij ontspande onmiddellijk. Ze wíst: de baby komt goed.

Ze zei: "Ah, nu snap ik het… de vader van de baby is een christen. Daarom is Jezus hier."

Maar dat was eigenlijk niet het hele verhaal.

Want zodra ze die geruststelling had, stapte Jezus terug in het voertuig… en het voertuig ging door naar de plek waar haar thema zat: het geboortekanaal.

Daar zat de cellulaire herinnering.

En ze had haar hele joodse én katholieke voorouderlijn daar staan. Omdat ze zich als vrouw "vuil" voelde. Niet heilig genoeg. Niet waardig om een kind te baren.

En ze ging volledig in gesprek met Jezus als vertegenwoordiger van het katholieke veld. Ze gaf hem de schuld van het idee dat vrouwen "vuil" zijn.

En Jezus zei: "Wacht. Ik ben niet degene die vrouwen vuil verklaarde. Ik ben degene die zei: het koninkrijk van God leeft in jou. Het is de mensheid die vrouwen vuil heeft gemaakt."

Ze liet haar woede los. Ze vergaf Jezus — wat, eerlijk gezegd, een goed idee was.

Daarna kreeg ze haar joodse voorouders voor zich, tot helemaal aan het begin. Ook daar liet ze haar woede los, alles wat haar klein maakte, alles wat haar onwaardig deed voelen.

En toen ze het vrijliet, vergaf ze ook hen.

Het proces was klaar.

Ik bleef nog drie dagen in Calgary. Na het podium ging ik naar haar en zei:

"Schrijf mijn nummer op. Als je binnen drie dagen weeën krijgt, bel of sms me. Dan stuur ik je energie."

Ze zei: "Grappig… ik moet over drie dagen bevallen."

En ja hoor, op de derde dag kreeg ik het telefoontje. Ze was weeën aan het krijgen.

Ze hadden lamaze gedaan, ze hadden alles voorbereid, de auto stond al een week klaar. En precies op het juiste moment stapten ze in, geen verkeer, alles liep vlot…

Maar terwijl ze onderweg waren naar het ziekenhuis, begonnen de weeën ineens héél agressief te komen. Ze schoot in een harde bevalling. Ze kwamen razendsnel na elkaar. En de baby stond al "op het punt", bij negen centimeter… nog vóór ze überhaupt uit de auto was.

Ze konden zelfs niet naar de materniteit, want die lag in een ander gebouw, verderop. Ze moesten meteen naar Spoed. Ze werd op een brancard gelegd en ze renden met haar door de gang, richting het andere gebouw… maar die baby had duidelijk z'n eigen plan.

Ze moesten midden in de corridor stoppen.

En die baby… floepte er gewoon uit.

Geen knip. Geen gebroken botten.

En ze was zó blij met het resultaat dat ze de drie jaren daarna elk jaar een baby kreeg.

Dus ja: laat de mentor zijn wie de mentor is, en laat het voertuig zijn wat het voertuig is.

Ik heb haar trouwens ongeveer tien jaar later nog eens gezien. We waren in Sydney, Australië. Ze was intussen verhuisd van Calgary naar Sydney omdat haar man daar werk had. Ze contacteerde me, en we spraken af in een hotel om samen thee te drinken. Ze haalde foto's boven van de kinderen, hoe ze in die tien jaar gegroeid waren. Het was echt een feestmoment.

Over het voertuig zelf

En dan wil ik het nu even hebben over het voertuig.

Ik was ooit in Dublin, Ierland. Voor wie Dublin niet kent: dat is katholiek Ierland. Zelfs als je zelf niet katholiek bent… ga je naar Dublin, dan bén je katholiek. Zo voelt het daar gewoon.

Ik haalde een vrouw op het podium voor de fysieke reis. Ze ging de tien treden af, kwam uit op ongeveer drieënhalf, wilde naar nul, opende de deur naar het licht van haar ziel. Ze verwachtte Jezus — en ja hoor: Jezus verscheen als mentor.

Maar toen ze zich omdraaide om haar voertuig te bekijken… was het een banaan. Met stijgbeugels.

Ze dacht: "Oké dan." Ze sprong erop. Jezus sprong erop. En ik hoef je niet te vertellen waar ze naartoe gingen.

Ik wist het op dat moment niet, ik wist alleen: ze ging. En ik dacht nog: "Wat is dit… heeft ze constipatie of zo?"

Maar dit wil ik je echt meegeven over het voertuig:

Het voertuig is ontworpen om te gaan waar de Oneindige Intelligentie het wil hebben.

Er is een bepaalde volgorde waarin je je thema's hoort aan te kijken en op te ruimen. En het zal je nooit brengen naar iets waar je nog niet klaar voor bent. Als het je daar brengt, betekent het: je bent er klaar voor.

Je kan op voorhand proberen te beslissen waar je naartoe wil. En ja, het voertuig reageert op je wilskracht. Maar als dat níét is waar je hoort te zijn, en je probeert uit het voertuig te stappen… dan stijgt het gewoon op en gaat het tóch waar het wil gaan. Want het wordt aangedreven door de oneindige intelligentie van je lichaam.

Dus je moet echt leren vertrouwen: dit voertuig wéét waar het naartoe wil.

Soms is dat precies waar jij graag naartoe zou gaan… en soms helemaal niet.

En je moet bereid zijn dat het voertuig gaat waar het wil gaan.

In dit geval weten we dus: die vrouw zat op een banaan, en we weten nu ook waar ze eindigde.

Wat ik toen niet wist, is dat zij probeerde het voertuig weg te sturen. Ze wílde weg daar. En het voertuig reageerde op haar wil: ze forceerde het om te vertrekken.

Het vertrok.

Het schoot langs onder naar buiten, kwam boven haar hoofd uit, maakte letterlijk een opening bovenaan… en knalde daarna recht terug naar beneden, naar haar bekken.

En toen moest ze wel toegeven waar ze zat.

En eerlijk: ik ben zó dankbaar voor die Broadway-voorstelling The Vagina Monologues. Want daardoor weten we tegenwoordig tenminste hoe we dat woord gewoon kunnen zeggen.

Dus: laat het voertuig gaan waar het voertuig wil gaan.

En soms, als je ergens aankomt, kan je ook een beeld krijgen van twee plaatsen tegelijk. Geen probleem. Er zit in het script op elk moment een soort "failsafe", een vangnet.

Het voertuig en je breintype: zien, weten, voelen

Je stapt dus in je magische voertuig.

Als je vooral in het kinesthetische (voelende) deel van je brein zit, dan zie je het voertuig misschien niet. Je hebt gewoon een gevoel of een weten: "ik zit erin."

Als je in het visuele deel zit, dan zíe je het: je ziet de gordel, je ziet de groene knop.

En als je in het kinesthetische deel zit en je drukt op die groene knop… dan kan het gebeuren dat je het echt lichamelijk meemaakt. We hebben zelfs onlangs nog gehad dat een vrouw die altijd wagenziek wordt, zodra ze "opstijgt", ineens bleh… en ze landde in haar lichaam mét motion sickness. Omdat ze het esthetisch/lichamelijk beleefde.

En aan de andere kant: als iemand heel visueel is — een beeld is duizend woorden — dan kan die op de groene knop duwen en zeggen: "Er gebeurt niets. Ik voel niets."

Waarom? Omdat ze al aangekómen zijn. Ze zijn er gewoon al.

Dus als iemand zegt: "Ik voel niets gebeuren," zeg je:

"Geen zorgen. Je bent er al. Doe je gordel uit, neem je sterke zaklamp, doe de deur open, stap naar buiten en verken de plek waar je bent aangekomen."

Naar het stuk in het script: verkennen en ontdekken

Oké. Je komt dus ergens aan in het lichaam en je gaat die plek verkennen.

En ik wil je nu meenemen naar dat deel van het script.

Dit heet "Magical Vehicle Ride" (de rit met het magische voertuig) en daarna "Discovery Process" (het ontdekkingsproces). Dat staat op Physical Journey pagina 4.

Ze zijn daarbinnen en ze lopen rond in het gebied waar ze eerst aankwamen.

Ze kijken hoe het eruitziet. Ze voelen hoe het voelt. Ze voelen hoe de grond onder hun voeten aanvoelt. Ze krijgen een indruk van de hele omgeving.

En dan merken ze dat er een plek is die anders is: andere kleur, andere textuur, andere "vibe". Iets trekt hen daar naartoe.

Het kan zijn dat ze bijvoorbeeld aan de buitenkant van een orgaan staan — buitenkant van het hart, buitenkant van de lever — en dat het thema daar zit.

Of het zit binnenin dat orgaan.

Dat weten wij niet. Maar hun oneindige intelligentie weet dat wel.

In het script staat dan: "Hoe ziet het eruit?" … "Beschrijf het gebied." … "Heb je het gevoel dat je binnenin of buiten het orgaan bent?"

En als ze zeggen: "Ik ben buiten," maar ze willen naar binnen, dan lees je dit:

Stel je een kleine deur voor ergens… en laat jou en je mentor rechtstreeks in de kern van dit orgaan stappen, of spier, of weefsel — wat het ook is.

De emotie komt: de cellulaire herinnering opent

Dan zetten ze hun sterke zaklampen op, ze verkennen verder, en ze vinden die plek die "anders" is.

En ze gaan daar samen met de mentor naast staan.

En dan hoor je in het proces: de emotie die in die cellen ligt opgeslagen, komt als het ware over je heen. Het stroomt over je heen.

En je partner (die jou begeleidt) vraagt:

"Wanneer heb je je zo eerder gevoeld?"

"Kijk naar je voeten: heb je schoenen aan? Wat draag je?"

"Kijk naar je kleren: hoe oud voel je je?"

"Ben je binnen of buiten?"

En dan laat je de hele cellulaire herinnering vanzelf opkomen. Organisch. Spontaan.

En voorlopig zet je het op een videoscherm. En je laat het scherm weer blanco worden, wetend dat je er zo meteen terug naartoe kan.

Change Memory: nieuwe innerlijke 'ballonnen' als hulpbronnen

Daarna ga je het change memory process doen.

Je herinnert je: we draaien vaak steeds dezelfde programmering af. Oude patronen. Automatisch.

Maar als je die oude programmering onderbreekt en er nieuwe, gezondere programmering inzet… dan komt je lichaam-geest-brein op een kruispunt:

Doe ik het oude, kwetsende, niet-helpende patroon?

Of kies ik de nieuwe, gezonde, resourcevolle weg?

En in élk geval kiest het systeem uiteindelijk de meest gezonde optie — maar alleen als die optie beschikbaar is.

Dus wat doe je?

Je nodigt de jongere jij van het scherm uit, naar beneden, en je geeft die jongere jij een stapel ballonnen: innerlijke emotionele hulpbronnen die zouden geholpen hebben om dat moment gezonder te doorleven.

En je mag als begeleider ballonnen voorstellen, maar je vraagt ook:

"Welke hulpbronnen wil jij zélf? Wat voelt juist?"

Want hun eigen wijsheid weet wat klopt.

Een paar ballonnen die bijna altijd helpend zijn:

• Zelfwaarde

• Zelfliefde

• Zelfacceptatie

Ik kan eerlijk gezegd geen situatie bedenken waarin dat niet helpend is.

En je hoorde me eerder het voorbeeld van de kristallen koepel: een koepel waar kritiek vanaf glijdt, en alleen liefde doorheen komt.

Want vaak: als ouders over een kind heen "spuwen", is dat niet omdat het kind fout is. Het is omdat de ouder gestrest is, en de stress schiet eruit op wie toevallig dichtbij is. Een vertekening dus.

Die koepel helpt je om de harde woorden te laten afglijden, en enkel de liefde binnen te laten.

Nog een ballon:

• Liefde zoeken op de juiste plek

Misschien kan die persoon jou geen liefde geven omdat hij/zij te gestrest is. Dan ga je liefde halen bij iemand die wél kan geven: een buur, een vriend, een familielid, een hond, een teddybeer… waar je wél echt liefde voelt.

Nog een ballon:

• Creativiteit en communicatie

Misschien was je vader gestrest toen hij riep. Dan is dat niet het moment om je kwetsbaarheid te delen. Maar later, als het veiliger is, kan je creatief communiceren: dicht bij hem gaan zitten, hem onder de kin kietelen, en zeggen: "Papa, dat deed pijn."

Je krijgt een hele waaier aan gezondere manieren dan "boos worden en dichtklappen".

Ballonnen rond grens, hulp, en trauma

En als volwassenen hebben sommigen van ons dingen meegemaakt als verbaal, fysiek of seksueel misbruik.

Als kind had je vaak geen toestemming of mogelijkheid om "nee" te zeggen. Het was een oudere die zogezegd moest zorgen… en toch kwam er misbruik.

Maar als volwassene (zeker in onze westerse wereld) heb je wél toestemming om te zeggen:

Nee. Dit gedrag accepteer ik niet. Dit laat ik niet toe in mijn leven.

Daarom koppel ik vaak:

• een NEE-ballon (absoluut nee tegen dit gedrag)

• aan een ballon van hulp vragen

Ik herinner me dat de politie voor de derde keer bij ons thuis kwam voor huiselijk geweld. Mijn ouders zetten ons in een rij, de blauwe lichten buiten. We stonden daar als standbeelden. Ze zeiden: "Als je één woord zegt, ben je dood."

De agent zei: "We weten wat hier gebeurt. Krijgen we nog één oproep, dan nemen we jullie allemaal mee. Ook al zeg je niks."

Ik stond daar als elfjarige. Ík had gebeld. En ik dacht: als ik iets zeg, maken mijn ouders me af. Als ik niks zeg, neemt de politie ons mee.

Pas later, toen ik psychologie studeerde, begreep ik: in vrijwel elke school bestaat er een vertrouwenspersoon, een counselor. Je kan daar hulp vragen. En die kunnen hulp inschakelen. Want het gezin heeft hulp nodig. Jij hebt hulp nodig.

Dit gaat niet over het verleden veranderen — dat kan niet.

Het gaat over jezelf resources geven voor de toekomst.

Dus: komt er ooit opnieuw misbruik op mijn pad?

Dan zeg ik: nee.

En ik ga hulp vragen.

Nog een ballon die bij seksueel misbruik heel belangrijk is:

• Zuiverheid / onschendbaarheid van de ziel

Ook al heeft je lichaam iets meegemaakt: je ziel is niet bevuild. Niet besmet. Niet "stuk".

Je bent niet je lichaam.

Onze lichamen maken van alles mee in een leven. Maar je essentie blijft onaangeraakt.

Ik heb zelf ook seksueel misbruik meegemaakt. En het was zó belangrijk — voor mij en voor cliënten — om dat onderscheid te leren voelen: dit is mijn ziel, dit is mijn lichaam. De ziel is puur.

Een andere ballon kan zijn:

• Wijsheid (begrijpen wat je leven je wil laten zien)

Er zijn eindeloos veel ballonnen mogelijk. Jij mag ze voorstellen als begeleider, maar de ander voelt wat klopt.

En dan laat je hen die ballonnen inademen. En ze stappen terug op het scherm en spelen de scène opnieuw — met die hulpbronnen.

Extern verandert het verleden niet.

Intern verandert alles: hoe je het verwerkt, hoe je ermee omgaat.

En zo programmeer je jezelf gezonder voor de toekomst.

Maar cellulaire heling? Dat gebeurt vooral via Source + kampvuur

Verandert dit op zich de cellen? Nee. Niet automatisch.

Wat volgens mij de echte cellulaire heling brengt, is:

openen in Source
én dan: het kampvuur

Want aan het kampvuur — daar, in het lichaam, op die plek waar je naartoe geleid bent — krijg je de uitnodiging om alles leeg te maken:

de pijn, de schaamte, de schuld, de woede, de onuitgesproken woorden.

Je kent dat: woorden die blijven rondmalen in je hoofd.

Wanneer je ze hardop zegt, is het alsof ze eindelijk uit je systeem kunnen:

liever eruit dan erin.

En er zit ook kracht in het horen van je eigen woorden. Je denkt: "Wauw… dát was wat ik toen voelde. Dát was wat ik mezelf toen vertelde."

We zijn ons daar vaak pas écht bewust van als we dit leegmaken doen.

Dus: schraap de bodem van de ton. Laat alles eruit komen. Laat de ander dat doen. Dan het heden: de huidige jij. Laat het organisch stromen. Laat de mentor spreken.

En als iedereen leeg is, en je begrijpt wat er gebeurd is… dan pas kan vergeving echt volledig komen.

Dan opent je hart, en vergeving beweegt in alle richtingen.

Hoe je dat doet hoef ik nu niet uit te leggen: dat hebben jullie gisteren geleerd én ervaren.

Zorg gewoon dat je echt afronding en heelheid krijgt aan het kampvuur.

Dan verdwijnt het kampvuur.

Terug naar het lichaam: kijk hoe heling begint

Dan neem je je sterke zaklampen weer, en je gaat terug naar het gebied waar je eerst was aangekomen.

En je kijkt hoe heling begint.

Soms traag, soms verrassend snel.

Je ziet het helderder worden, lichter, opener, "schoner".

En terwijl je daar bent, vraag je aan dat lichaamsdeel:

"Heb je nog een laatste boodschap? Een laatste advies?"

En je ontvangt dat.

Het is natuurlijk aan jou of je je eigen advies volgt — maar je ontvangt het.

Dan stap je terug in het magische voertuig, je gaat terug naar de oorspronkelijke deur, je neemt afscheid van je mentor (wetend dat je altijd terug kunt).

En daar zijn de tien treden.

Integratie: terug naar wakker bewustzijn

Je gaat naar de laatste pagina, Physical Journey pagina 11.

Je bent weer bij die deur. Je zegt afscheid. Je opent de deur.

En je gaat de tien treden omhoog.

Met elke trede integreer je:

• de hele reis

• de change memory

• de vergeving

• de verschuiving

En wanneer je op trede tien komt, geldt dit:

Je kunt je ogen pas openen wanneer alle delen van jou volledig geïntegreerd zijn, klaar om het helingsproces perfect automatisch verder te laten lopen — zonder dat jij iets moet doen of denken.

Trede tien.

Je opent je ogen.

En je bent klaar.

Neem dan even tijd om te vieren met je partner.

Meestal duurt dit rond de 35 minuten, 45 minuten maximaal.

Blijf in de energie, wissel van rol, en als jullie klaar zijn komt de co-presenter terug in de uitzending. Dan kunnen jullie allemaal delen, vragen stellen, leren hoe je hiermee verdergaat in je leven, leren over de andere programma's, en dan volgt een krachtige integratie en herprogrammering.

Dat wordt een mooie namiddag.

Ik laat nu mijn co-presenter weer overnemen. Die neemt jullie mee in de laatste geleide visualisatie en gebed, en daarna gaan jullie je eigen proces in.

2.6.

Nog twee dingen in je script

Hoi. Voor ik jullie meeneem in de laatste geleide visualisatie, wil ik twee kleine dingen aanwijzen in jullie script, zodat je echt voorbereid bent op alles wat er kan gebeuren. Dit is gebaseerd op twee dingen.

Ten eerste: we hebben nu alle "ballonnen" — al die hulpbronnen — effectief in het script staan. Misschien heb je me dat zien typen in de chat, maar als dat niet zo is: geen probleem.

Pak je script en ga naar pagina 7. Pagina 7 ziet er zo uit. Daar staan alle ballonnen, alle resources waar Brandon het over had, netjes opgelijst.

Waarom staan ze op pagina 7? Omdat je op pagina 6 in de change memory process zit, en daar staat de vraag: "Welke resourcevolle staten zouden nuttig zijn geweest in deze scène?" Op het moment dat je dat leest, hoef je alleen maar naar de volgende pagina te kijken — en daar staan de voorgestelde ballonnen al klaar. Je kan ze elkaar gewoon suggereren. En als je partner zegt: "Die wel, die niet," dan volg je dat. Ze staan dus letterlijk binnen handbereik in je script.

Het ontdekkingsproces mag óók metaforisch zijn

Het tweede wat ik je graag nog eens echt wil meegeven, is iets over het discovery process op pagina 4. Zoek die pagina even: discovery process, pagina 4.

Dit is het stuk waar het voertuig — met jou en de mentor erin of erop — door je systeem "op ontdekking" gaat.

En nu komt het belangrijke, en ik hoop echt dat je dit hoort, dus luister even goed:

In zeker één derde van de gevallen, en soms zelfs de helft van de tijd, ga je niet per se het gevoel hebben dat je "in het lichaam" bent. Je ziet niet altijd organen of weefsel of een duidelijke plek in het lichaam.

Het discovery process kan je ook meenemen naar een metaforische omgeving.

Je kan landen op een strand. In een grot. Het voertuig kan je over een meer brengen. In een bos. De bergen in.

En als dat gebeurt: ga ermee mee.

Ga dan niet tegen je partner zeggen: "Wat bedoel je, bergen? Je moet toch zeggen of je binnen of buiten een orgaan zit?" Of: "Beschrijf het orgaan, stap erin, want dat staat zo in het script."

Nee.

Als je partner zegt: "Ik ben op een meer," dan is dat prima.

Dat is mij letterlijk nog maar een paar dagen geleden overkomen. Ik werkte met iemand en die zei: "Ik ben op een meer. En er is een vlot."

Ik zei gewoon: "Oké. Check eens: moet je hier op dat vlot zijn, of vraagt iets anders om je aandacht?"

En hij voelde: "Nee. Ik en mijn mentor moeten op dat vlot."

Op het moment dat hij zijn voet op het vlot zette, kwam er een gevoel omhoog… en dat bracht hem rechtstreeks terug naar een herinnering die hij totaal vergeten was: hij had ooit echt op een vlot midden op een meer gezeten en was doodsbang geweest om te sterven. Zijn vriend had gezegd: "Kom, we zwemmen daar naartoe, kijken wie het haalt." En eens ze daar waren, zwommen die anderen weg en lieten hem achter. Hij dacht: ik ga dood.

Hij was dat compleet vergeten.

En zelfs zijn "magische voertuig" had zich aangepast: het was een kano, en het bracht hem naar een meer.

En ik zei niet: "Oké, maar waar in je lichaam ben je nu?" Of: "Ben je binnen of buiten het orgaan?" Het was gewoon niet relevant. Het werkte.

Dus: in dat discovery process volg je waar iemand is, en je blijft het proces begeleiden vanuit dáár.

Je laat hen nog steeds de omgeving beschrijven. Je checkt nog steeds of er iets is dat anders aanvoelt, anders eruitziet, dat hun aandacht trekt. En dan ga je daar naartoe. Je gaat erbij staan, zitten, liggen — wat klopt.

Soms is het iets waar ze in moeten springen: "Oké, spring erin… en check hoe dat voelt."

En zodra dat gevoel er is, blijft de kernvraag dezelfde:

Wanneer heb je je zo eerder gevoeld?

Dus: open je "aperture" een beetje — open je mind wat ruimer voor wat er allemaal kan gebeuren — anders blijf je vastzitten in het idee dat het per se "in het lichaam" moet zijn.

Ik werk al twintig jaar met mensen, en ik zeg het je eerlijk: je gaat dit ook merken. In één derde, soms de helft van de processen is het niet letterlijk het lichaam… en toch werkt het perfect, zolang je het script gebruikt als gids en niet als keurslijf.

Goed. Zalig.

Even alles losmaken in je lijf

En nu je dit allemaal hebt geleerd over de fysieke reis, en je eigenlijk alles weet wat je moet weten…

Laten we opstaan. Beweeg je lichaam.

Je hebt net veel opgenomen, veel geabsorbeerd. Tijd om het los te schudden, los te kloppen, los te maken.

Chris gaat mooie muziek opzetten: Didgeridoo Dynamica. Het begint traag, zodat we rustig kunnen "landen", en dan — ineens — kickt het in en kan je beginnen schudden, echt bewegen, alles losmaken.

En ik vraag je: zelfs als jij "geen danser" bent, of "niet zo'n mover"…

Dit gaat niet over goed kunnen bewegen.

Dit gaat over ja zeggen tegen de uitnodiging.

Ja… we zien er misschien wat rommelig uit nu. Misschien wat bezweet. En dat is helemaal oké. We zijn hier samen, onder elkaar, met onszelf. We mogen gewoon verschijnen zoals we verschijnen.

En wanneer we weer zitten, laten we dan voor een paar momenten onze ogen sluiten.
Sluit je ogen maar.
Sluit je ogen.

En terwijl de energie haar werk doet, terwijl de temperatuur in je lichaam zich vanzelf regelt — zonder dat jij iets hoeft te doen of te bedenken — besef even wat een wonderlijk voertuig dit lichaam is. Gedragen door die onderbewuste intelligentie. Door dat onderbewuste dat precies weet hoe het voor dit lichaam moet zorgen. Dat weet welk proces zich met wie wil ontvouwen. Wat er getoond mag worden.

Weet dat je daarop kunt vertrouwen.

Neem nu een mooie, diepe ademhaling in…
en adem uit.

Geef je lichaam toestemming om zachter te worden. Om te openen. Om verbonden te zijn.

Zodat je straks, wanneer je in de breakout room bent met een nieuwe partner en met een trainer die zich aan je zal voorstellen, weet: je kunt altijd om hulp vragen als dat nodig is. Dat je een lichtje aan mag laten in de ruimte, zodat jullie elkaar kunnen zien tijdens de twee processen — zeker als het tijdens het tweede proces wat donker is.

Weet ook dat de trainer je eraan zal herinneren om hulp te vragen zodra je eerste proces klaar is, zodat hij of zij even bij je kan inchecken. En ook nadat het tweede proces afgerond is. Dat je dan weet: nu is het tijd om te beginnen — eerst het eerste proces, en daarna het tweede. Dat wonderlijke, magische fysieke reis-proces.

Een proces dat bijna voelt als een visueel geleid sprookje. Een reis die je helpt om diep te openen naar Source, naar je ware zelf, naar het bewustzijn van je lichaam. En die je toegang geeft tot die cellulaire herinneringen die gezien en aangeraakt willen worden.

Je zult tien stappen afdalen, richting dat onderbewuste bewustzijn, die creatieve intelligentie. Onderaan die stappen staat de thermometer, om te voelen hoe diep je deze ervaring in wilt gaan. En dan is er die deur — en achter die deur wacht een mentor, badend in het licht van jouw ware essentie.

Wanneer je door die deur stapt en je mentor begroet, in welke vorm die zich ook aandient, zullen jij en je mentor samen op zoek gaan naar een magisch voertuig. Een voertuig dat wordt bestuurd door de intelligentie van je lichaam. En dat jullie meeneemt op ontdekkingstocht.

Misschien door het fysieke lichaam. Misschien op een meer metaforische manier. Maar altijd naar precies die plek waar je moet zijn. Naar de plek waar een cellulaire herinnering — of een reeks herinneringen — ligt opgeslagen.

En daar aangekomen kijk je rond. Je merkt een plek op die net iets anders is. En wanneer je daarbij staat, voel je welke emotie eruit begint te stromen. En zodra je daarmee contact maakt, klinkt de vraag:
Wanneer heb je je zo eerder gevoeld?

Zonder dat je iets hoeft te doen of te bedenken, ontwaakt die herinnering vanzelf. Ze verschijnt op het scherm. En de jongere jij uit die herinnering krijgt de kans om hulpbronnen te ontvangen — die ballonnen die ook in je script staan. Om ze in te ademen. En om opnieuw het beeld binnen te stappen, deze keer mét die hulpbronnen.

Je voelt hoe anders het nu is. Welke andere keuzes mogelijk worden. Wat er verandert wanneer die jongere jij niet meer alleen staat.

En dan is het tijd voor het kampvuur. Voor het leegspreken. Voor het eindelijk woorden geven aan de opgeslagen emotionele pijn. Zonder verhalen, zonder verklaringen — gewoon: als deze pijn woorden had, wat zou ze zeggen?

Tot alles gezegd is. Tot het echt klaar voelt. En vergeving vanzelf ontstaat, als een natuurlijke consequentie van wat er heeft plaatsgevonden.

Wanneer alles is afgerond en het kampvuur is verdwenen, kijk je samen met je mentor opnieuw naar die plek waar je eerst aankwam. Je ziet hoe er al iets aan het veranderen is. Hoe transformatie op gang is gekomen door wat is losgelaten, door wat is vergeven.

Daarna keer je met het magische voertuig terug naar de deur waar je begon. Je neemt afscheid van je mentor. Je gaat weer omhoog langs de tien stappen, terug naar die frisse, wakkere aanwezigheid.

En wanneer je je ogen opent, is het tijd om dat eerste proces te vieren. Om even in te checken bij de trainer. En dan meteen door te gaan naar het volgende proces.

En weet: nadat beide processen zijn afgerond en je hebt ingecheckt bij de trainer en bij Claire of Glen, komt er later een mooi gezamenlijk moment. Om te delen. Om vragen te stellen. Zonder druk. Zonder tijdsdruk. We wachten tot iedereen klaar is. En dan ronden we de dag samen af, op een warme en gedragen manier.

Adem nu een grote ballon van vertrouwen in.
Vertrouwen in de intelligentie van je lichaam.
Vertrouwen dat je lichaam precies weet waar deze reis je naartoe zal brengen.

Adem dat vertrouwen in…
en adem uit.

En kies nu ook voor openheid.
Adem openheid in.
Open naar het proces.
Open naar elkaar.
Open naar het script.
En laat het jullie dragen naar precies die plek waar jullie moeten zijn in deze fysieke reis.

Adem openheid in…
en adem uit.

En wanneer je ogen er klaar voor zijn, mag je ze nu openen.

Het is tijd om de reis te ervaren. De fysieke reis, samen met een nieuwe partner. Geniet ervan. Heb een prachtige tijd samen.

En nog dit: als er op enig moment twijfel is — stel eerst de vraag: Wat denk jij?
En daarna: vraag het aan je mentor. Nodig je mentor meteen uit wanneer dat nodig is. Die mentor is er om te begeleiden.

Geniet.
En we zien elkaar aan het einde van deze prachtige, rijk gevulde, visuele reis.

2.7